Fredy Perlman: Ο Αντισημιτισμός και το Πογκρόμ της Βηρυτού

Η απόδραση από τον θάνατο σε θάλαμο αερίων ή σε κάποιο πογκρόμ, ή από τον εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, μπορεί να προσφέρει σε έναν σκεπτόμενο και ικανό συγγραφέα, όπως για παράδειγμα τον Solzhenitsyn, μια βαθιά επίγνωση πολλών από τα κεντρικά στοιχεία της σύγχρονης ύπαρξης, αλλά μια τέτοια εμπειρία δεν καθιστά, από μόνη της, τον Solzhenitsyn στοχαστή, συγγραφέα ή ακόμη και επικριτή των στρατοπέδων συγκέντρωσης· από μόνη της, δεν του προσδίδει καμία ειδική δύναμη. Σε κάποιον άλλο, η εμπειρία αυτή μπορεί να παραμείνει αδρανής ως δυνατότητα, ή να παραμείνει για πάντα χωρίς νόημα, ή μπορεί να συμβάλει στο να μετατρέψει το άτομο σε τέρας. Εν ολίγοις, η εμπειρία είναι ένα ανεξίτηλο μέρος του παρελθόντος του ατόμου, αλλά δεν καθορίζει το μέλλον του· το άτομο είναι ελεύθερο να επιλέξει το μέλλον του· είναι ακόμη ελεύθερο να επιλέξει να καταργήσει την ελευθερία του, οπότε επιλέγει κακόπιστα και είναι ένας Salaud. Έχω δανειστεί τις παρατηρήσεις μου από τον Sartre· θα ήθελα να τις εφαρμόσω, όχι στον Solzhenitsyn, αλλά στον εαυτό μου, ως συγκεκριμένο άτομο, και στις εξ Αμερικής μαζορέτες που υποστηρίζουν το Κράτος του Ισραήλ, ως συγκεκριμένη επιλογή. Ήμουν ένα από τα τρία μικρά παιδιά που απομακρύνθηκαν από τους μεγαλύτερους μας από μια χώρα της Κεντρικής Ευρώπης ένα μήνα πριν οι Ναζί εισβάλουν και αρχίσουν να συλλαμβάνουν Εβραίους. Μόνο ένα μέρος της ευρύτερης οικογένειάς μου ξέφυγε· οι υπόλοιποι παρέμειναν και συλλήφθηκαν όλοι· από αυτούς, όλα τα ξαδέλφια, οι θείες και οι παππούδες μου πέθαναν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ή θαλάμους αερίων, εκτός από δύο θείους, τους οποίους θα αναφέρω αργότερα. Ένα μήνα ακόμα και θα ήμουν και εγώ ένας από εκείνους που υπέστησαν την προσεκτικά σχεδιασμένη επιστημονική εξόντωση ανθρώπων, την κεντρική εμπειρία τόσων πολλών ανθρώπων σε μια εποχή υψηλά ανεπτυγμένης επιστήμης και παραγωγικών δυνάμεων, αλλά δεν θα ήμουν σε θέση να γράψω γι’ αυτό.