bell hooks: Φεμινισμός και Μιλιταρισμός

Οι υπέρμαχοι του φεμινισμού που ανησυχούν για τον μιλιταρισμό πρέπει να τονίσουν πως οι γυναίκες (ακόμη και εκείνες που έχουν παιδιά) δεν είναι εγγενώς περισσότερο στοργικές ή λιγότερο βίαιες. Πολλές γυναίκες που είναι μητέρες είναι πολύ βίαιες. Πολλές γυναίκες που είναι μητέρες, είτε μόνες τους, είτε με άνδρες, έχουν διδάξει στα αρσενικά και θηλυκά παιδιά τους να βλέπουν την μάχη και άλλες μορφές βίαιης επιθετικότητας ως αποδεκτούς τρόπους επικοινωνίας που έχουν μεγαλύτερη αξία από την τρυφερή ή στοργική αλληλεπίδραση. Παρόλο που οι γυναίκες συχνά αναλαμβάνουν έναν ρόλο φροντίδας και επιβεβαίωσης της ζωής στη σχέση τους με τους άλλους, η επιτέλεση αυτού του ρόλου δεν σημαίνει απαραίτητα πως εκτιμούν ή σέβονται αυτόν τον τρόπο σχέσης όσο μπορεί να σέβονται την καταπίεση των συναισθημάτων ή την εκδήλωση εξουσίας μέσω της βίας. Οι φεμινίστριες πρέπει να τονίσουν πως οι γυναίκες που επιλέγουν (είτε εμπνέονται από τη μητρότητα είτε όχι) να καταγγείλουν τη βία, την κυριαρχία και την απόλυτη έκφρασή της – τον πόλεμο – είναι πολιτικά σκεπτόμενες και κάνουν πολιτικές επιλογές. Αν οι γυναίκες που αντιτίθενται στον μιλιταρισμό συνεχίσουν να υπονοούν, είτε άμεσα ή έμμεσα, πως υπάρχει μια έμφυτη προδιάθεση στις γυναίκες να μισούν τη βία, κινδυνεύουν να ενισχύσουν τον ίδιο τον βιολογικό ντετερμινισμό που υπήρξε το ιδεολογικό οχυρό του αντιφεμινισμού.