Αντιφασιστική κινητοποίηση μετά από ρατσιστικά πογκρόμ στο Μπέλφαστ, στο Μπράϊτον, στο Εδιμβούργο, στην Γλασκώβη, στο Νιουκάσλ, και στο Σέφιλντ.

Αντιφασιστική κινητοποίηση μετά από ρατσιστικά πογκρόμ

Η****ακροδεξιά έξαρση στο Ηνωμένο Βασίλειο κτίζεται πάνω στην βαθιά ριζωμένη δυσαρέσκεια και τον κοινωνικό κατακερματισμό

Το Σάββατο (13 Ιουνίου) αντιφασίστες κινητοποιήθηκαν ενάντια στις ακροδεξιές διαδηλώσεις στο Μπέλφαστ, στο Μπράϊτον, στο Εδιμβούργο, στην Γλασκώβη, στο Νιουκάσλ, και στο Σέφιλντ. Μετά τα ρατσιστικά πογκρόμ που κλόνισαν την Βόρεια Ιρλανδία την προηγούμενη εβδομάδα, αντι-διαδηλωτές συμμετείχαν σε μεγάλους αριθμούς σε όλη την χώρα. Συγκρούσεις και συλλήψεις αναφέρθηκαν σε όλη την χώρα.

Στο Μπράϊτον, μια επιχειρούμενη «πορεία για μαζικές απελάσεις» περικυκλώθηκε κάτω από την γέφυρα του σιδηροδρομικού σταθμού, ενώ μια άλλη ομάδα ακροδεξιών ακτιβιστών παγιδεύθηκε μέσα σε μια pub. Μεταξύ εκείνων που συμμετείχαν ήταν ο Nick Tenconi του UKIP (Κόμμα Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου) και ο συν-ιδρυτής του Raise the Colours, Ryan Bridge, στον οποίο προσφέρθηκε ένα ματωμένο χείλος αμέσως μόλις έφθασε στο Μπράϊτον. Ο φασίστας του Merseyside, Ryan Ferguson, εμφανίστηκε στο Λίβερπουλ και καλωσορίστηκε παρομοίως. Ο Harry Hilden και ο ηγέτης του η Βρετανία Πρώτα, Paul Golding, αναφέρθηκε πως παραβρέθηκαν σε μια κινητοποίηση στο Maidstone.

Οι διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν μετά τα πογκρόμ στο Μπέλφαστ και τις ταραχές στο Σαουθάμπτον, γεγονότα που στο σύνολο τους σηματοδοτούν την ανανεωμένη ακροδεξιά έξαρση του φετινού καλοκαιριού στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το αντι-μεταναστευτικό αίσθημα πολώνεται μέσω των social media και μεγάλου μέρους των μαζικών media καθώς και του πολιτικού κατεστημένου, χειραγωγώντας την οργή μακριά από τις δομές της εξουσίας προς τις ευάλωτες ομάδες. Μακράν από το να αναπτύσσεται στο κενό, το αντι-μεταναστευτικό κίνημα που σχετίζεται με τον Tommy Robinson έχει λάβει ρητορική υποστήριξη από τον Elon Musk και προσέλκυσε άνευ προηγουμένου αριθμούς το περασμένο έτος. Το ακροδεξιό κόμμα Reform UKυπερίσχυσεστις τοπικές εκλογές του Μαΐου ενώ συνεχίζει με μεγάλα ποσοστά στις πανεθνικές δημοσκοπήσεις.

Στο Μπέλφαστ, οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν κυρίως από συντηρητικούς Προτεστάντες πιστούς στο στέμμα και από υποστηρικτές της ένωσης με την Βρετανία, αντηχώντας την ιστορία σεκταριστικής και ρατσιστικής βίας στην πόλη. Παρά τον τυπικό τερματισμό της διένεξης μετά την Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής το 1998, οι κοινότητες της εργατικής τάξης παρέμειναν βαθιά διχασμένες. Η Βόρεια Ιρλανδία έχει βιώσει επανειλημμένα την οργανωμένη βία εναντίον των Καθολικών και των Ρομά κοινοτήτων, καθώς και των μεταναστών από την ανατολική Ευρώπη. Ταυτόχρονα, οι επικεντρωμένες στη ανδρόσφαιρα (manosphere) και τις υπερ-αρσενικές ταυτότητες διαδικτυακές κουλτούρες συγκλίνουν αυξανόμενα με την άκρα δεξιά. Η Βόρεια Ιρλανδία διατηρεί ακόμη τα υψηλότερα ποσοστά γυναικοκτονιών και οικιακής βίας στην δυτική Ευρώπη. Η σύγκλιση του μισογυνισμού, των επιθετικών μορφών αρσενικότητας και των ακροδεξιών πολιτικών πραγματοποιείται παράλληλα προς την παγκόσμια κανονικοποίηση του μιλιταρισμού.

Σε όλη την χώρα, δεκαετίες νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης έχουν αφήσει ολόκληρες κοινότητες στο οικονομικό περιθώριο. Οι νεότερες γενιές αντιμετωπίζουν επιδεινωμένες στεγαστικές συνθήκες, εργασιακή επισφάλεια και δυσοίωνες προοπτικές, ενώ οι ουσιαστικές εκφράσεις κοινωνικής οργής ποινικοποιούνται αυξανόμενα, χειραγωγούνται ή ενσωματώνονται. Αυτό αφήνει τις δυσαρέσκειες του πολέμου πολιτισμών [culture-wars] και των συμβολικών εξεγέρσεων να αναπληρώνουν το κενό.

Η σύγχρονη άκρα δεξιά αναδύεται εντός των συνθηκών αυτών ως μια μορφή αντι-εξέγερσης. Οι αφηγήσεις της αντλούν από φαντασιακά πολιτισμικής παρακμής, της συνωμοσίας της Μεγάλης Αντικατάστασης [Great Replacement] και του μύθου της λευκής υπεροχής. Οι ιστορίες αυτές παρέχουν απλές εξηγήσεις για τις κρίσεις τα πραγματικά αίτια των οποίων έγκεινται εντός σύνθετων συστημάτων οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.

Η πολιτική σκοπιμότητα (για μια ακόμη φορά) επιδιώκει να κατασκευάσει τον υπαρξιακό εχθρό: τον μετανάστη, τον Μουσουλμάνο, το trans άτομο, τον ριζοσπαστικοποιημένο άγνωστο. Οι μειονότητες αναδεικνύονται σε αποδιοπομπαίους τράγους για τις συστημικές ανεπάρκειες που προκαλεί η οργάνωση της κοινωνίας καθαυτή. Κατά αυτόν τον τρόπο, διχάζει εκείνους με κοινά συμφέροντα ενώ προστατεύει τις συνθήκες που παράγουν την επισφάλεια και την οδύνη εξαρχής. Ταυτόχρονα, φιγούρες ισχυρών ανδρών ανέρχονται στο σχεδόν μυθικής υπόστασης statusως υποτιθέμενα αποφασιστικά άτομα πρόθυμα να πουν και πράξουν όσα άλλοι δεν τολμούν.

Η πρόκληση που αντιμετωπίζουν τα αντιεξουσιαστικά κινήματα της εργατικής τάξης δεν είναι απλά οργανωτική. Συχνά βρισκόμαστε στην θέση να τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα ενώ η άλλη πλευρά προσαρμόζεται και διευρύνεται μέσω των social media. Η ηθική καταδική δεν αρκεί επίσης, μιας και τροφοδοτεί περαιτέρω κύκλους φανατισμού μόνο. Οι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις ή τα ιδεολογικά ζόμπι είναι καταδικασμένα στην αποτυχία επίσης — οι σημερινές κοινωνίες γνωρίζουν από πρώτο χέρι την απελπισία της προσπάθειας αλλαγής του συστήματος από το εσωτερικό του.

Tα θύματα της βαρβαρότητας χρειάζονται την συνεχή υποστήριξη μας. Ταυτόχρονα, η κριτική μας στην τάξη που έχει αποτύχει να παρέχει την ευημερία που υποσχέθηκε πρέπει να παραμείνει ουσιαστική και σαφής. Πρέπει να μεταμορφώσουμε συνειδητά την κοινή μας εμπειρία της εκμετάλλευσης σε συλλογική ισχύ και να ανακαλύψουμε τρόπους δόμησης νέων κοινωνικών σχέσεων και μορφών συλλογικής ζωής.

Antifascists mobilise after racist pogroms - Freedom News

The UK far-right surge builds on deep-rooted resentment and social fragmentation

~ Blade Runner ~

Antifascists on Saturday (13 June) mobilised against far-right demonstrations in Belfast, Brighton, Edinburgh, Glasgow, Newcastle, Liverpool and Sheffield. Following the racist pogroms that shook Northern Ireland the previous week, counter-demonstrators turned out in significant numbers across the country. Scuffles and arrests were reported in several locations.

In Brighton, an attempted “march for mass deportations” was boxed in beneath the train station’s railway bridge, while another group of far-right activists found itself trapped inside a pub. Among those attending were UKIP’s Nick Tenconi and Raise the Colours co-founder Ryan Bridge, who got a bloody lip as soon as he arrived in Brighton. Merseyside fascist Ryan Ferguson appeared in Liverpool and was similarly confronted. Harry Hilden and Britain First leader Paul Golding were also reported at a mobilisation in Maidstone.

The demonstrations followed the Belfast pogroms and Southampton riots, which together have marked a renewed far-right surge this summer in the UK. Anti-immigrant sentiment is being amplified through social networks and much of the mainstream media and political establishment, redirecting anger away from the structures of power towards vulnerable groups. Far from developing in isolation, the anti-immigration movement associated with Tommy Robinson has received vocal support from Elon Musk and has attracted unprecedented numbers over the past year. Reform UK performed strongly in May’s local elections and continues to poll well nationally.

In Belfast, the attacks were largely carried out by loyalist and unionist Protestants, echoing a history of sectarian and racist violence in the city. Despite the formal end of the conflict following the Good Friday Agreement in 1998, working class communities remain deeply divided. Northern Ireland has repeatedly witnessed organised violence against Catholics, Roma communities and migrants from eastern Europe.

At the same time, online cultures centred on the manosphere and hyper-masculine identities increasingly merge with the far right. Northern Ireland still has some of the highest rates of femicide and domestic abuse in western Europe. The overlap between misogyny, aggressive forms of masculinity and far-right politics is taking place against the background of a global normalisation of militarism.

Around the country, decades of neoliberal restructuring have left entire communities economically marginalised. Younger generations face worsening housing insecurity, precarious employment and declining prospects, but meaningful expressions of social anger are increasingly criminalised, managed or absorbed. This leaves culture-war grievances and symbolic rebellions to fill the vacuum.

The contemporary far right emerges within these conditions as a form of counter-insurrection. Its narratives draw from fantasies of civilisational decline, the Great Replacement conspiracy and the white supremacy myth. These stories provide simple explanations for crises whose real causes lie within complex systems of economic and political power.

The political function is (once again) to identify an existential enemy: the migrant, the Muslim, the trans person, the racialised outsider. Minorities become scapegoats for systemic failures rooted in the organisation of society itself. In doing so, it divides those with shared interests while protecting the conditions that produce precarity and suffering in the first place. At the same time, strongman figures are elevated to near-mythical status as supposedly decisive individuals willing to say and do what others will not.

The challenge facing anti-authoritarian working class movements is not simply organisational. Too often we find ourselves running after events while the other side adapts and expands its influence through social media. Moral condemnation does not cut it either, as it only fuels further cycles of bigotry. Liberal reforms or ideological zombies are doomed to fail too—today’s societies know first hand the hopelessness of changing the system from within.

The victims of barbarity need our continued support. At the same time, our criticism of an order that has failed to provide the prosperity it promised must remain sharp and clear. We must consciously transform our shared experience of exploitation into collective power and find ways of building new social relationships and forms of collective life.

Images from Brighton: Natasa Leoni