Salvador Puig Antich /Η ζωή, ο επαναστατικός αγώνας και η εκτέλεση του Αναρχικού Σαλαβαδόρ Πούιγκ Άντιτς σε ηλικία μόλις 26 χρόνων.

Ο Σαλβαδόρ Πουίγκ Άντιτς (καταλανική προφορά: [səlβəˈðo ˌpudʒ‿ənˈtik] 30 Μαΐου 1948 – 2 Μαρτίου 1974) ήταν Ισπανός μαχητικός αναρχικός από την Καταλονία. Η εκτέλεσή του για συμμετοχή σε ληστεία τράπεζας και για τον θάνατο αστυνομικού έγινε μια διάσημη υπόθεση στη φρανκική Ισπανία για τους καταλανούς αυτονομιστές, τους υποστηρικτές της ανεξαρτησίας και τους αναρχικούς. Ο Σαλβαδόρ γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, υπό τη φασιστική δικτατορία του Φρανσίσκο Φράνκο. Γιος εργατικής οικογένειας, ο Σαλβαδόρ ήταν ο τρίτος από έξι αδέλφια. Ο πατέρας του, Χοακίν Πουίγκ, είχε διατελέσει μέλος της Acció Catalana κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας. Εξόριστος στη Γαλλία, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αρζέλ-συρ-Μερ, καταδικάστηκε σε θάνατο όταν επέστρεψε στην Ισπανία και αμνηστεύτηκε την τελευταία στιγμή, ενώ στάλθηκε για κάποιο διάστημα στην πόλη Μπελτσίτε για καταναγκαστικά έργα στην ανοικοδόμηση του αραγονικού χωριού. Ο πατέρας του έζησε από τότε μια μεγάλη προσωπική οδύνη ως ηττημένος και φυλακισμένος, ενώ η μητέρα του, η Ιμμακουλάδα Αντιτς, ήταν δασκάλα και κοινωνικά ενεργή, συμμετέχοντας στο “Ateneu Igualadí” και ο Σαλβαδόρ απέκτησε μεγάλη πολιτική παιδεία από τη μητέρα του, μαζί με τις τέσσερις αδελφές του και τον αδελφό του Χοακίμ Πουίγκ, ψυχίατρο που άσκησε το επάγγελμά του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο νεαρός Σαλβαδόρ άρχισε να φοιτά στο θρησκευτικό σχολείο La Salle Bonanova, μέχρι που αποβλήθηκε λόγω απειθαρχίας. Στη συνέχεια φοίτησε στους Σαλεσιανούς του Ματαρό ως εσωτερικός μαθητής. Από τα δεκαέξι του χρόνια συνδύαζε τη δουλειά σε ένα γραφείο με τις βραδινές σπουδές του στο Λύκειο Maragall, όπου έγινε φίλος με τον Χαβιέρ Γκαρίγκα και τους αδελφούς Σολέ Σουγκράνιες (Οριόλ και Ιγνάσιο), όλοι τους μελλοντικοί σύντροφοι στο Ιβηρικό Κίνημα Απελευθέρωσης (MIL). Τα γεγονότα του “Γαλλικού Μάη” του 1968 και ο θάνατος του φοιτητή Ενρίκε Ρουάνο στη Γενική Διεύθυνση Ασφάλειας το 1969 αποτέλεσαν καθοριστικά στοιχεία για την απόφαση του Πουίγκ Άντιτς να εμπλακεί ενεργά στον αγώνα κατά της φρανκιστικής δικτατορίας. Το 1968 άρχισε να δραστηριοποιείται στην παρανομία, συμμετέχοντας στους αγώνες των Επιτροπών Γειτονιών. Η πρώτη του ακτιβιστική δράση έλαβε χώρα στα πλαίσια των Εργατικών Επιτροπών, ως μέλος της Επιτροπής Φοιτητών του Λυκείου Μαραγιάλ. Ιδεολογικά, σύντομα εξελίχθηκε προς αυτονομιστικές, καταστασιακές και αναρχικές θέσεις, που απέρριπταν κάθε είδους κατευθυντισμό και ιεραρχία εντός των πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων στον αγώνα της εργατικής τάξης για την απελευθέρωσή της. Αφού ξεκίνησε πανεπιστημιακές σπουδές στις Οικονομικές Επιστήμες, υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στην Ίμπιζα, όπου τοποθετείται στο ιατρείο του στρατοπέδου ως νοσοκόμος, γι’ αυτό και έγινε γνωστός ως “Metge” (γιατρός, στα καταλανικά). Το 1968, στο πλαίσιο της εξέγερσης των επαναστατικών νεολαιών, ιδρύθηκε το MIL (Ιβηρικό Κίνημα Απελευθέρωσης), μια αναρχική οργάνωση που απορρίπτονταν τόσο τον αυταρχισμό του φρανκισμού όσο και αυτόν των παραδοσιακών κομμάτων και συνδικάτων, έχοντας παράλληλα και τάσεις καταστασιασμού αλλά και συμβουλιακού κομμουνισμού. Ο Puig Antich, μαζί με άλλους νεαρούς αγωνιστές, υιοθέτησε μια άμεση και ριζοσπαστική προσέγγιση στον αγώνα του, θεωρώντας την αυτοδιαχείριση και τις μορφές άμεσης δράσης ως τον καλύτερο τρόπο για να αντιμετωπίσει την καταπίεση του καθεστώτος. Μέσω της προπαγάνδας και της οικονομικής στήριξης των εργατικών αγώνων, το MIL επιδίωκε να κινητοποιήσει την εργατική τάξη για να ανατρέψει το καταπιεστικό σύστημα.. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον ένοπλο βραχίονα του MIL, στον αγώνα κατά του καπιταλισμού. Το MIL δεν θεωρούσε τον εαυτό του ομάδα στο πνεύμα της FRAP ή της ETA. Ποτέ δεν επιτέθηκαν σε δυνάμεις ασφαλείας ούτε έβαλαν βόμβες. Στη συνέχεια, επανέκτησε την επαφή με τους φίλους του από το Institut Maragall, μέλη αυτού που θα γινόταν γνωστό ως “Θεωρητική Ομάδα” του MIL. Ο Σαλβαδόρ ήταν ένας ακτιβιστής που συμμετείχε ενεργά στις δράσεις του MIL, τόσο στη διαμόρφωση της πολιτικής του θεωρίας όσο και στην οργάνωση των δραστηριοτήτων του. Παρά τον κρυφό χαρακτήρα της οργάνωσης, ο Πουίγκ Αντίχ συνέβαλε στην εδραίωση ενός επαναστατικού λόγου που αντιτιθόταν στον αυταρχισμό και υπερασπιζόταν την αυτονομία των λαών και της εργατικής τάξης. Ο αγώνας τους δεν επικεντρώθηκε μόνο στις ανατρεπτικές δραστηριότητες κατά του καθεστώτος, αλλά και σε μια σθεναρή απόρριψη της ιεραρχικής δομής των πολιτικών κομμάτων και των συνδικάτων, τα οποία θεωρούσαν μέρος του ίδιου καταπιεστικού συστήματος. Το MIL, αν και δεν ήταν ένα μαζικό κίνημα, άφησε βαθιά σημάδια στη μνήμη του αγώνα κατά του φρανκισμού, χάρη στο παράδειγμα των πιο εξέχοντων μελών του, όπως ο Σαλβαδόρ Πουίγκ Άντιτς. Το 1972 μετακόμισε στην Τουλούζη, όπου επικρατούσε η άμεση δράση, συμμετέχοντας σε οικονομικές και υλικές απαλλοτριώσεις για τις Εκδόσεις Μάης του ’37 (εκδοτικό πρόγραμμα αντικαπιταλιστικής προπαγάνδας). Τον Οκτώβριο του 1972 συμμετέχει στην έφοδο στο υποκατάστημα της Caixa Laietana στο δήμο Ματαρό, το λάφυρο της οποίας προοριζόταν να καλύψει τον αγώνα των απεργών, να υποστηρίξει τους συλληφθέντες εργάτες και τις παράνομες εκδόσεις της ομάδας. Κατά τη διάρκεια του 1973 οι ένοπλες ενέργειες διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ μέσω ενός συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στην Τουλούζη το MIL αποφασίζει τη διάλυση της ομάδας, για να διευκολύνει τις ξεχωριστές δράσεις της ένοπλης αναταραχής και των Εκδόσεων Μάης του ’37. Ο Puig Antich και οι σύντροφοί του κινούνταν με ευκολία στον κόσμο του κρυφού αγώνα. Ο Puig συμμετέχει, ως οδηγός, στις δράσεις της ομάδας, οι οποίες συνίσταντο γενικά σε ληστείες τραπεζών. Τα λάφυρα προορίζονταν για τη χρηματοδότηση των παράνομων εκδόσεων της ομάδας και για τη βοήθεια απεργών και συλληφθέντων εργατών. Δημιούργησαν το περιοδικό "CIA" [Conspiración Internacional Anarquista]. Ταξίδευαν συχνά στη νότια Γαλλία, όπου διατηρούσαν σχέσεις με παλιούς ακτιβιστές της CNT, με Γάλλους ελευθεριακούς όπως ο Ζαν-Κλοντ Τόρες ή ο Ζαν-Μαρκ Ρουιγιάν, ο τελευταίος εκ των οποίων προώθησε λίγο αργότερα την ένοπλη ομάδα “Action Directe”, μαθαίνοντας σύντομα να πραγματοποιούν σαμποτάζ, να κλέβουν οχήματα και να ληστεύουν τράπεζες για την αυτοχρηματοδότηση της ομάδας τους. Στις 2 Μαρτίου 1973, ένας λογιστής του υποκαταστήματος της Banco Hispanoamericano στη Βαρκελώνη τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια ληστείας που διαπράχθηκε από τους Salvador Puig Antich, Jean Marc Rouillant, José Luis Pons Llobet και Jordi Solé Sugranyes. Από τότε η αστυνομία δημιούργησε μια ειδική ομάδα για να διαλύσει αυτή τη συμμορία. Η νέα κατάσταση δημιούργησε αμφιβολίες και αντιφάσεις στο εσωτερικό του MIL. Τον Αύγουστο του 1973, σε μια συνάντηση στη Γαλλία, η πλειοψηφία των μελών του, δυσαρεστημένη με την πορεία της ομάδας, αποφάσισε τη διάλυσή της. Ωστόσο, ο Puig Antich, οι αδελφοί Solé Sugranyes και ο José Luis Pons αποφάσισαν να συνεχίσουν. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1973, σε εκείνη που ήταν η τελευταία ληστεία του MIL, στο Bellver de Cerdaña η Guardia Civil συνέλαβε τον Oriol Solé και τον José Luis Pons, ενώ ο Jordi Solé κατάφερε να διαφύγει στη Γαλλία. Λίγες μέρες αργότερα, η αστυνομία συνέλαβε τη σύντροφο του Pons και τον Santi Soler, ο οποίος, κατά την ανάκριση, ομολόγησε τελικά ότι είχε ραντεβού στις 25 Σεπτεμβρίου με τον Xavier Garriga στο μπαρ El Funicular. Ετοιμάστηκε μια επιχείρηση για εκείνη την ημέρα με σκοπό τη σύλληψη του Γκαρίγκα. Αν και δεν αναμενόταν η παρουσία του Πουίγκ Αντίτς, τελικά και οι δύο αναρχικοί συνελήφθησαν. Ο Γκαρίγκα ήταν άοπλος και δεν προέβαλε αντίσταση. Ο Puig αντιστάθηκε στη σύλληψη, οπότε οι επιθεωρητές Bocigas και Santorum και ο υποεπιθεωρητής Anguas προσπάθησαν να τον ακινητοποιήσουν με ένα χτύπημα στα πόδια και με χτυπήματα στο κεφάλι με την λαβή των πιστολιών τους. Εκείνη τη στιγμή του κατάσχεσαν ένα πιστόλι Kommer, διαμετρήματος 6,35 χιλιοστών, γεμάτο και χωρίς σκανδάλη. Ωστόσο, η πάλη συνεχίστηκε και πέντε αστυνομικοί οδήγησαν τον Πουίγκ και τον Γκαρίγκα σε μια είσοδο που βρισκόταν στον αριθμό 70 της οδού Χιρόνα. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένας πυροβολισμός, τον οποίο εκμεταλλεύτηκε ο Γκαρίγκα για να διαφύγει, αν και καταδιώχθηκε από τους αστυνομικούς Ροντρίγκεθ και Αλγκάρ και συνελήφθη χάρη στη συνεργασία των πολιτών. Εν τω μεταξύ, σημειώθηκε ανταλλαγή πυροβολισμών στην είσοδο όπου είχαν μείνει ο Puig Antich, ο Bocigas, ο Anguas και ο Fernández Santorum, με αποτέλεσμα ο Puig Antich να τραυματιστεί σοβαρά και ο υποεπιθεωρητήςτης αστυνομίας της Πολιτικής και Κοινωνικής Μονάδας, Francisco Anguas Barragán, 23 ετών, να σκοτωθεί. Σύμφωνα με έναν από τους συναδέλφους του, ο Puig ήταν αυτός που πυροβόλησε εναντίον των αστυνομικών που τον καταδίωκαν. Αυτό σηματοδότησε την αρχή του τέλους για το MIL και τις κύριες προσωπικότητές του. Μετά από μια περίοδο στο νοσοκομείο, εισήχθη στη φυλακή Modelo. Τον Νοέμβριο του 1973 ο στρατιωτικός εισαγγελέας ζήτησε δύο ποινές θανάτου. Στις 8 Ιανουαρίου ξεκίνησε το στρατοδικείο, το οποίο τον καταδίκασε σε θάνατο. Όλες οι ενστάσεις που υπέβαλε η υπεράσπιση απορρίφθηκαν και την Παρασκευή 1 Μαρτίου 1974 το Υπουργικό Συμβούλιο, υπό την προεδρία του στρατηγού Φρανσίσκο Φράνκο, επικύρωσε την απόφαση. Στις 2 Μαρτίου το φρανκικό καθεστώς εκτέλεσε τον 26χρονο Σαλβαδόρ στη φυλακή Modelo της Βαρκελώνης με τη μέθοδο “garrote vil”. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης οργανώθηκαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για την εκτέλεση. Την ίδια μέρα, σχεδόν ταυτόχρονα και με την ίδια μέθοδο, εκτελέστηκε στην Ταραγόνα ο Γκέοργκ Μίχαελ Βέλζελ (ψευδώνυμο Χάιντς Τσες), σε μια κίνηση που θεωρήθηκε ως προσπάθεια των φρανκικών αρχών να αποσπάσουν την προσοχή από την εκτέλεση του Πουίγκ Αντιτς.

Οι Καταλανοί επαναστάτες θεώρησαν τη δικαστική καταδίκη του Πουίγκ ‘Αντιτς ως συμβολική τιμωρία για τον αγώνα της περιοχής για αυτοδιοίκηση, και το όνομά του έγινε συνώνυμο της Βαρκελώνης. Το περιστατικό ενέπνευσε έργα των Καταλανών καλλιτεχνών Χουάν Μιρό και Αντόνι Τάπιες, καθώς και ένα σατιρικό θεατρικό έργο της καταλανικής θεατρικής ομάδας Els Joglars [ca; es]. Η ταινία του 2006 Salvador απεικονίζει την περίοδο που ο Πουίγκ Άντιτς πέρασε στην πτέρυγα των θανατοποινιτών. Αφού το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας απέρριψε μια προσπάθεια επανεξέτασης της εκτέλεσης, ένα δικαστήριο της Αργεντινής ανέλαβε την υπόθεση βάσει της καθολικής δικαιοδοσίας το 2013. Η θανατική του ποινή και η εκτέλεσή του ακυρώθηκαν επίσημα τον Φεβρουάριο του 2025. Μια προσπάθεια από μέλη της οικογένειας και εξωτερικές ομάδες για την επανεξέταση της υπόθεσης του Πουίγκ Αντίτς απορρίφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας το 2007, αλλά ένας Αργεντινός δικαστής ανέλαβε την υπόθεση μαζί με αρκετές άλλες στο πλαίσιο της καθολικής δικαιοδοσίας το 2013. Τον Φεβρουάριο του 2025, το Υπουργείο Εδαφικής Πολιτικής και Δημοκρατικής Μνήμης υπό τον Ángel Víctor Torres κήρυξε τη δίκη του Puig Antich “παράνομη και παράτυπη” και υποκινούμενη από “πολιτικούς, ιδεολογικούς, συνειδησιακούς ή θρησκευτικούς λόγους, πεποιθήσεις ή κυρώσεις προσωπικής φύσης”, και πιστοποίησε επίσημα την ακύρωση της θανατικής ποινής του. Νωρίτερα, στις 16 Οκτωβρίου 2024, ο Τόρες πραγματοποίησε τελετή κατά την οποία παρέδωσε στις επιζώσες αδελφές του Πουίγκ Άντιτς ένα πιστοποιητικό που ζητούσε την “αναγνώριση και αποκατάσταση” της υπόθεσης του Πουίγκ Άντιτς ως “θύματος του φρανκικού καθεστώτος” και η ισπανική κυβέρνηση ακύρωσε τη θανατική ποινή του Πουίγκ Αντίτς. Αυτή η χειρονομία έβαλε τα πράγματα στη σωστή θέση.” Όπου κι αν βρίσκεται, θα ξέρει ότι σήμερα, κατά κάποιον τρόπο, αποδόθηκε δικαιοσύνη”.

Ο Σαλβαδόρ Πουίγκ Άντιτς ήταν γιος της ήττας, μιας εποχής νικημένων και αδυναμίας, κατά την οποία το να διαβλέπει κανείς έναν επαναστατικό ορίζοντα φαινόταν αδύνατο. Παρ’ όλα αυτά, η γενιά του, εκείνη που γεννήθηκε μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και την Ισπανική Κοινωνική Επανάσταση, προσπάθησε να αναλύσει την εποχή της με τα θεωρητικά εργαλεία που διέθετε και προώθησε τον αγώνα ιδρύοντας μια αντικαπιταλιστική μητροπολιτική ανταρσία. Ο πολιτικός του αγώνας δεν ήταν μόνο ενάντια στη φρανκική δικτατορία, όπως πολλοί έχουν υποστηρίξει υποβαθμίζοντας μια πιο βαθιά προοπτική. Το Ιβηρικό Κίνημα Απελευθέρωσης (MIL), στο οποίο ανήκε ο Σαλβαδόρ, είχε μια επαναστατική ώθηση ενάντια στον καπιταλισμό, όχι μόνο αντιφασιστική. Η μνήμη του αγώνα του παραμένει ζωντανή, διότι τα αίτια που τον ώθησαν στη δράση εξακολουθούν να υφίστανται και η πράξη του παραμένει παράδειγμα και κίνητρο για την εντατικοποίηση του αγώνα ενάντια σε αυτή την κοινωνία που βασίζεται στα ίδια θεμέλια με εκείνη του χθες, την αδικία και την καταπίεση. Η ζωή και ο θάνατος του αντικατοπτρίζουν τον αγώνα μιας γενιάς που σημαδεύτηκε από την καταστολή και την αδικία υπό τη δικτατορία του Φρανσίσκο Φράνκο.

Πέρα από την πολιτιστική κληρονομιά, υπήρξε επίσης μια πολιτική κληρονομιά που σχετίζεται άμεσα με τη δολοφονία του, καθώς μερικοί από τους παλιούς συντρόφους του Salvador Puig συντονίστηκαν λίγο αργότερα στις Διεθνιστικές Επαναστατικές Ομάδες Δράσης (GARI), μια ομάδα αυτόνομων αντικαπιταλιστικών ομάδων που πραγματοποίησαν ενέργειες ένοπλης αναταραχής και προπαγάνδας μετά την αυτοδιάλυση του MIL το 1973 στην Τουλούζη. Μετά την εκτέλεση του Σαλβαδόρ Πουίγκ, αυτές οι συντονισμένες ομάδες προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν δράσεις αλληλεγγύης προς τον Οριόλ Σολέ και τον Χοσέπ Λουίς Πονς, οι οποίοι ήταν φυλακισμένοι και περίμεναν ποινική δίκη. Η πρώτη τους δράση ήταν η απαγωγή του διευθυντή ενός παρισινού υποκαταστήματος της Τράπεζας Μπιλμπάο τον Μάιο του 1974. Αποτελούμενοι από διάφορες άτυπες ομάδες προσωρινού και ακανόνιστου χαρακτήρα, μεταξύ των οποίων και ορισμένοι πρώην μαχητές της Ομάδας Πρώτης Μαΐου (συνεχιστές της Defensa Interior, της CNT), πραγματοποίησαν εντελώς μεμονωμένες ενέργειες σαμποτάζ σε σιδηροδρομικές γραμμές της Ισπανίας και της Γαλλίας, ή τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών σε ισπανικούς κρατικούς φορείς σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης, προσπαθώντας να βλάψουν τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα του φρανκισμού στα τελευταία του στάδια. Κατά τη διάρκεια επίσκεψης του βασιλιά Χουάν Κάρλος Α΄ στο Παρίσι το 1976, δώδεκα αναρχικοί, μεταξύ των οποίων και ορισμένα πρώην μέλη των GARI, απελάθηκαν σε ένα γαλλικό νησί στην ακτή του Ατλαντικού κατά τη διάρκεια αυτής της επίσημης επίσκεψης του Ισπανού βασιλιά στη Γαλλία, γεγονός για το οποίο γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ με τίτλο “Vacances Royales”. Ορισμένα μέλη παρέμειναν φυλακισμένα στη Γαλλία και αργότερα αμνηστεύτηκαν μετά την ανάληψη της προεδρίας της Γαλλικής Δημοκρατίας από τον Φρανσουά Μιτεράν το 1981, με εξαίρεση τον Ζαν-Μαρκ Ρουιγιάν, ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή εδώ και αρκετές δεκαετίες, από το 1987, ως μέλος της ομάδας “Action Directe”, και ο οποίος αποφυλακίστηκε με αναστολή το 2012.

Οι μικρές ομάδες ένοπλης δράσης που προσπάθησαν να ενεργοποιήσουν μηχανισμούς αυτοάμυνας σε περιόδους ήττας, προσθέτουν μια επική πτυχή σε συντρόφους που ιστορικά διέθεταν μεγάλη θέληση, γενναιότητα και επινοητικότητα για επιβίωση. Θα διεκδικούμε πάντα τον Salvador Puig Antich ως έναν από τους δικούς μας, έναν νεαρό που αγωνιζόταν για έναν κόσμο με κοινωνική δικαιοσύνη καταργώντας τον καπιταλισμό.

Ο Puig Antich είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Montjuïc της Βαρκελώνης. Η κηδεία του έγινε υπό την παρουσία μόλις τριάντα ατόμων, αλλά έξω από αυτό η ταφή του μετατράπηκε σε δημόσια διαδήλωση πεντακοσίων ατόμων κατά της δικτατορίας, η οποία καταστάλθηκε βίαια.

Παρακάτω δημοσιεύουμε μια δήλωση της FAI και της Τοπικής Ομοσπονδίας Αναρχικών Ομάδων (Βαρκελώνη) που διανεμήθηκε στη Βαρκελώνη το 1974. Υπονοεί μια ιστορία αναρχικής μαχητικότητας στη δεκαετία του ’60 που δεν έχει ακόμα ακουστεί…

Θυμηθείτε αυτά τα ονόματα. Είναι μέρος της ιστορίας μας. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

FAI – IFA

Λοιπόν, εσείς οι πλατωνικοί φιλόσοφοι, θα απελευθερώνατε έναν λαό που εκμεταλλεύεται με τέτοιες μεθόδους; (…) Το επαναστατικό Συνέδριο δηλώνει ότι η αστική τάξη δεν πρέπει να θεωρείται όπως τα άλλα όντα, δηλώνει ότι βρίσκεται πέρα από τα όρια των λαών. Έτσι, η ανθρωπότητα που υποφέρει πρέπει να αμυνθεί ενάντια σε τέτοια επιβλαβή πλάσματα, καταπατώντας όποιον σηκώσει το κεφάλι του για να δαγκώσει, και να μην δείξει οίκτο στον ήχο του κλαψουρίσματος που συνοδεύει την εξαφάνισή του.

Μανιφέστο των Αποκληρωμένων (Κάντιθ 1848)

Τίποτα δεν θα σας σώσει. Ο αγώνας μας στην ύπαιθρο και στις πόλεις θα βάλει τέλος σε ολόκληρη την αστική τάξη. Μια καθαρτική φωτιά θα καθαρίσει το κοσμικό ψοφίμι που έχει υποτάξει και βάρβαρα καταδυναστεύσει τους λαούς.

Verbo Rojo (David Antona), σε άρθρο του στην εφημερίδα CNT της Μαδρίτης στις 7 Ιανουαρίου 1933

Ο Salvador PUIG ANTICH, που στραγγαλίστηκε με γαρότε βιλ το πρωί της 2ας Μαρτίου 1974 στην αυλή της φυλακής Modelo στη Βαρκελώνη, ήταν ένας αποδιοπομπαίος τράγος τον οποίο οι καπιταλιστές έστειλαν έναν δήμιο να δολοφονήσει, έναν δήμιο που ταξίδεψε από την άλλη άκρη του ισπανικού κράτους, μετά από ενάμιση μήνα αγωνίας, διάστημα κατά το οποίο το κράτος μελετούσε ξανά και ξανά την αξία ενός τόσο θεαματικού μέτρου. Τελικά έκανε αυτό που λογικά έπρεπε να κάνει. ΔΗΛΩΣΕ ΟΤΙ ΣΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ… προφανώς, όταν ο εχθρός του Κράτους είναι φίλος του Λαού, το Κράτος πρέπει να εξοντώσει τον εχθρό του. Αυτό δεν είναι παρά ένα νέο κεφάλαιο στον Ταξικό Πόλεμο που μαίνεται βίαια από τις 19 Ιουλίου 1936.

(…) Και έτσι ο PUIG ANTICH έχει καταδικαστεί σε θάνατο. Θυμηθείτε ότι οι μπάτσοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τον εξοντώσουν κατά τη στιγμή της σύλληψής του… και χιλιάδες ελευθεριακοί έχουν χάσει τη ζωή τους για τους ίδιους λόγους από τότε που ΑΥΤΟΣ ο επαναστατικός ταξικός πόλεμος εξαπλώθηκε το 1936. Μετά τη φυσική εξόντωση των εργατών που είχαν αγωνιστεί για να υπερασπιστούν τις συλλογικότητές τους και τις προσπάθειές τους για αντιεξουσιαστικό σοσιαλισμό, ήρθε ο Γολγοθάς χιλιάδων εξόριστων μέσα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της “δημοκρατικής” Γαλλίας, μέσα από τον ναζιστικό-φασιστικό ανεμοστρόβιλο με τα στρατόπεδα θανάτου και τα στρατόπεδα εργασίας όπου οι επαναστατικές μάζες της CNT έχασαν τη ζωή τους (που αφανίζονταν κάτω από ένα καθεστώς της πιο πρωτόγονης δουλείας), την ίδια εποχή που διεξαγόταν ο διεθνιστικός αγώνας μέσω της ευρωπαϊκής αντίστασης από πολυάριθμους συντρόφους που πέθαναν με τα όπλα στα χέρια, μετά τις πρώτες αναταράξεις των Ιβηρικών εργατών τη δεκαετία του ’40, τις οποίες υπερασπίστηκαν οι ελευθεριακοί αντάρτες και συντονίστηκαν από την CNT-FAI, με τα πιο μαχητικά τμήματα της αναρχικής νεολαίας να καταδικάζονται σε θάνατο, που σφαγιάστηκαν στους δρόμους και στους λόφους στις δεκαετίες του ’40 και του ’50, μετά τις ατέλειωτες ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στη δεκαετία του ’60 σε μια νέα γενιά του ελευθεριακού κινήματος, καθώς και τη σφαγή μιας ολόκληρης ελευθεριακής μαχητικής ομάδας στις αρχές του 1960 – του Sabate και των φίλων του. Μετά την αστυνομική παγίδα εναντίον των Granados και Delgado, οι οποίοι δολοφονήθηκαν το 1963 με garrote vil (όπως και ο σύντροφος Puig) και την εγκληματική εκτέλεση μιας άλλης ένοπλης αναρχικής ομάδας, του Ramón Vila Capdevila και των συντρόφων του… μετά από μια παρατεταμένη σιωπή που διακόπηκε από μια χιονοστιβάδα συλλήψεων μελών της Ελευθεριακής Νεολαίας (Edo, Alicia, Ουρμπάνο…) μέχρι που άνοιξε μια νέα ανοδική πορεία με τη μορφή της παρούσας ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ με μια σειρά συλλήψεων στους φοιτητικούς κύκλους της Μαδρίτης, στους Ακράτας, στις ομάδες δράσης (το 1968), τη FUR (Queremos la Universidad), στη συντακτική ομάδα του περιοδικού Panorama-CNT (στη Μαδρίτη), την ομάδα της Βαλένθια της FIJL (μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει, λόγω της κράτησής του σε ανυπόφορες συνθήκες φυλάκισης, ο Floreal Rodriguez), την ποινή 18 ετών που επιβλήθηκε στον Francesc Tubau Subira, tο νεαρό από την Ampurda, στις ύπουλες τακτικές εναντίον του Julio Millan…

Στη δεκαετία του 1970, η καταστολή εναντίον του ιβηρικού αναρχισμού έφτασε σε επίπεδα που συγκρίνονται με εκείνα της δεκαετίας του 1940. Έτσι, δεκάδες σύντροφοι έχουν συλληφθεί σε διαδηλώσεις και σε συγκρούσεις με την αστυνομία: έχουμε τις συλλήψεις και τις παρενοχλήσεις που υπέστη η Terra Libre Valencia, σε τρεις περιπτώσεις τα μέλη της Autogestión Obrera (Μαδρίτη), μετά τον Andrés Ruiz (Βαρκελώνη) και τον Navarro (L’Hospitalet del Llobregat), εναντίον του David Urbano ξανά (Βαρκελώνη), των πρώην μελών της MIL, περίπου τριάντα νέων από τη Σαραγόσα (η καταδίωξη των ομάδων της Acción Directa) και τις τελευταίες εβδομάδες το κύμα σκληρής καταστολής που εξαπολύθηκε εναντίον διαφόρων ελευθεριακών οργανώσεων στην Καταλονία, ακόμη και εναντίον ατομικιστών και συμπαθούντων με χίλιες διαφορετικές απόψεις. Το ανακοινωθέν της αστυνομίας κάνει λόγο για ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ συντρόφους, αλλά εκτιμούμε ότι πρέπει να ήταν πολύ περισσότεροι από αυτούς, και ότι αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, στο ύφος της κρατικής στρατηγικής της έντασης στην Ιταλία (βρίσκουμε τώρα την Ειδική Ομάδα Κοινωνικής Έρευνας της Έκτης Ταξιαρχίας για το κυνήγι των αναρχικών, έναν από τους οποίους ο Σαλβαδόρ Πουίγκ είχε την τύχη να ΕΚΤΕΛΕΣΕΙ με το όπλο του) να μιμούνται τους Ιταλούς συναδέλφους τους και, αν αυτό αποτύχει, να σηκώνουν το τηλέφωνο και να ζητούν τον Επιθεωρητή Μποντ στο Λονδίνο, τον εφευρέτη των αντι-αναρχικών μεθόδων στην Αγγλία). Ζητάμε από τους συντρόφους σε όλο τον κόσμο να εντείνουν την εκστρατεία τους ΥΠΕΡ ΤΟΥ SALVADOR PUIG ANTICH υπό το φως των πρόσφατων γεγονότων στη Βαρκελώνη, που συνδέουν τη δίκη του Βαλπρέντα και των συντρόφων του με εκείνη του Μαρίνι, το επικείμενο στρατοδικίο του Oriol SOLE SUGRANYES,, στον οποίο πρόκειται να επιβάλουν άλλη μια θανατική ποινή (αφού έχει ήδη χρησιμοποιηθεί εναντίον μας ο “garrote vil”), και τις δικαστικές παρωδίες εναντίον του Ενρίκε Κόντε και της Νούρια Μπαλάρτ, καθώς και εναντίον του Ιταλού φοιτητή που μαραζώνει στη φυλακή εδώ και τρεις μήνες και όλων των συντρόφων που βρίσκονται ακόμα πίσω από τα σίδερα… (…)

Ας υψωθεί από παντού η κραυγή ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ PUIG ANTICH: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ORIOL SOLE! όπως φώναζαν χιλιάδες εργάτες στους δρόμους της Badalona μόλις πριν από λίγες μέρες.

Παρά τις αδιάκοπες συλλήψεις, παρά την αμείλικτη δίωξη που επιβάλλεται στους ελευθεριακούς κύκλους μας, ΑΣ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ, γιατί δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, ενώ τα κράτη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας βρίσκονται σε κρίση. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ… Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ’36 ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΕ ΑΝΑΣΤΟΛΗ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ, ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ CNT, ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ.

Η Τοπική Ομοσπονδία Αναρχικών Ομάδων (Βαρκελώνη) Μάρτιος 1974

μεταφράσεις: Τροχιά στο Άπειρο

πηγές: salvadorpuigantich.info, katesharpleylibrary.net, regeneracionlibertaria, wikipedia.org, federacionanarquista

Πηγή:Τροχιά στο Άπειρο