Йокы, нигә син шундый татлы?

Балачакта кыш көне мине уяту — бөтенләй файдасыз эш иде. Әни мине иртән балалар бакчасына илткәндә, караватка яткан килеш үк киендерә иде. Колготки кидерә, ә мин һаман йоклыйм. Тик ул аны өскә таба тарта башлагач, ялгыш кына аяктан чеметеп алса гына күзләрем ачылып китә. Тәрәзәгә карыйм — әле караңгы, агач очлары ап-ак карга күмелгән… «Уф, тагын иртә…» — дип уйлыйм да янәдән йокыга чумам. Бүлмәдә салкын, хәтта колготкидан да туңасың, ә юрган астында рәхәт, җылы. Шулай да сине барыбер торгызалар. Һәм бу «җәза» кыш буе һәр иртәдә кабатлана.