Gelezen: Ik ga naar de schapen

{{< bookpost image= >}} Dit was zo een comfortabel boekje om te lezen. De titel zelf wekte bij mij het idee op dat het zou gaan over iemand die de dood tegemoet gaat, het einde in zicht. Maar, hoewel het thema wel aanwezig is, gaat het daar helemaal niet over. Het is vrij letterlijk iemand die naar zijn schapen gaat kijken, wat mij meteen aan het glimlachen bracht. "“Kunnen we eens opnieuw beginnen? Dat denkt Simone vaak. Samen met het idee dat er een startlijn moet bestaan waarachter een herkansing bestaat.”" Het gaat hier over Simone en Andrej, en nog een paar nevenpersonages. Gewoon, in hun leven, hoe ze geworden zijn en hoe ze nu zijn. Er wordt heel doordacht, en heel spaarzaam geschreven. Met simpele zinnen wordt een hele wereld geschapen die omwille van zijn herkenbaarheid zeer gemakkelijk zelf aan te vullen is. "“Andrej laat zich bewust iets dieper zakken in zijn stoel, kruist zijn benen over elkaar en zegt: ‘Jaja.’ Allemaal in een poging om zich thuis te voelen.”" Mooi. ★★★★ {{< /bookpost >}}