Gelezen: What We Can Know

{{< bookpost image= >}} Dit boek heeft toch iets losgemaakt in mij. Hier zit zoveel in. Hoe we met elkaar omgaan, de mensen rondom ons, onze wereld. Hoe we geschiedenis interpreteren, mensen en gebeurtenissen niet alleen uit het verleden, maar ook gewoon nu verheerlijken. Voor mij was het vooral het eerste deel dat me raakte, hoe we door de ogen van Thomas Metcalfe in 2119 naar onze huidige maatschappij kijken. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk, de zoektocht naar het onbekende over ons, net als wij vandaag het verleden induiken om mysteries uit de geschiedenis op te lossen. "“Memory is a sponge. It soaks up material from other times, other places and leaks it all over the moment in question.”" Maar dat enthousiasme staat ook haaks op wie we zijn en waar we ons als maatschappij bevinden. Want laten we eerlijk zijn, de richting waarin alles vandaag beweegt, ik word daar niet meteen gelukkig van. Los daarvan schept Ian McEwan een interessant toekomstbeeld—het spreekt tot mijn innerlijke digital hoarder—en wil ik er graag meer over weten. In dat opzicht was ik initieel teleurgesteld dat het tweede deel de tijd terug in gaat naar het hier en nu. Maar, zoals velen al gezegd hebben, het is de payoff waard en drukt de kritieken uit het eerste deel nog eens goed door. “I was free to writhe in self-disgust. There was nothing I could do in my torment that did not evoke sympathy and kindness in those around me.” "Zoek ook even de review van een zekere Maria op Goodreads eens op, zij verwoord het allemaal veel beter dan ik dat kan." ★★★★½ {{< /bookpost >}}