✿ Kamila Murkowska

Technológia ma nerobí menej ľudskou

O umelej inteligencii, ženských obrazoch a o tom, prečo používať nástroje svojej doby nie je zrada, ale vedomá voľba.

W Polsce każdy chce mieć córkę z charakterem, dopóki ten charakter nie obróci się przeciwko nim

W Polsce wszyscy lubią mówić, że dziewczyna powinna mieć charakter. Brzmi to pięknie. Nawet dumnie. Córka z charakterem, dziewczyna z pazurem, taka, która sobie poradzi, nie da sobie wejść na głowę, n…

España no me salvó. Me dejó respirar.

Sobre encontrar hogar no como una respuesta perfecta, sino como un lugar donde el cuerpo deja de defenderse todo el tiempo.

Największa polska tradycja? Udawać, że nic się nie stało.

Polacy mają wiele pięknych tradycji. Mamy jedzenie, którego nie da się zrobić w małej ilości, bo każda zupa automatycznie staje się projektem logistycznym dla siedmiu osób, nawet jeśli w mieszkaniu są…

Najpohodlnejšia lož je tá, v ktorej nevyzeráme ako zlí ľudia

Preto si ľudia nevyberajú pravdu, ale také vysvetlenie sveta, v ktorom ich vlastné pohodlie stále vyzerá ako morálka.

Ľudia si mýlia názor s osobnosťou

A potom sa čudujeme, že každá debata vyzerá ako pokus o vraždu identity.

Stereotypy też są mapą, tylko narysowaną krzywo

Nie obrażam się na stereotypy o Polakach. Wiem, że w idealnie poprawnej wersji internetu powinnam teraz napisać, że stereotypy są zawsze złe, zawsze krzywdzące, zawsze prymitywne i że wszyscy powinniś…

AI nám nevezme dušu

Skôr ukáže, koľko ľudí ju už dávno nepoužívalo.

Nie każda zmiana jest zdradą starej siebie

Jest taki dziwny moment w życiu, kiedy człowiek zaczyna się zmieniać nie dlatego, że chce zrobić na kimkolwiek wrażenie, nie dlatego, że wymyślił sobie nową wersję siebie do pokazania światu, nie dlat…

Internet dospel rýchlejšie než my.

Moja generácia rástla spolu s ním: od chaotického ihriska k presnému priemyslu na pozornosť. A teraz sa tvárime, že problém sú deti, nie svet, ktorý sme nechali prerásť cez nás.

Mój mały pokój po polsku

Pisałam już czasem po polsku. Tu i tam. Trochę na Medium, czasem w innych miejscach, czasem gdzieś pomiędzy większymi tekstami, które miały już swój dom, swoją logikę, swoje tempo i swoich czytelników…

Tichá hrdosť nie je arogancia

O pokore, vďačnosti a tom zvláštnom momente, keď si konečne dovolíte priznať, že aj vaše ruky niečo vybudovali.

Vec, ktorá nikdy neexistovala

O ľuďoch, ktorí nevedia povedať „nepoznám to“, a o tom, prečo mi niekedy najviac bezpečia dá práve priznané prázdne miesto v rozhovore.

Nie každý, kto zostarol, aj zmúdrel

O tom, že rešpekt k starším nemá znamenať ticho pred aroganciou — a že skúsenosť má váhu až vtedy, keď ju človek dokáže aj preskúmať.

Ešte neviem, a to je v poriadku

O luxuse nemať stanovisko v deň, keď sa svet rozhodne kričať, a o tom, prečo nie každá vec, ktorá žiada našu reakciu, má právo na naše vnútro.

Malý text na vlastnej pôde

O tom, prečo aj tichá slovenská poznámka na vlastnej adrese môže byť silnejšia než veľký výkrik v cudzom algoritme.

Medzi poznámkou a textom

Slovenská vrstva pre veci, ktoré nechcem nechať zmiznúť.

The Internet Still Has Breathable Places

test