{
  "$type": "site.standard.document",
  "canonicalUrl": "https://bisse.nl/blog/posts/archive/164935298212",
  "path": "/posts/archive/164935298212",
  "publishedAt": "2017-09-03T17:43:00.000Z",
  "site": "at://did:plc:t4bzqfd4wo3ukq62opjuvy2u/site.standard.publication/3mpeliratc624",
  "tags": [
    "uitgelezen"
  ],
  "textContent": "Mike McCormack, Solar Bones, 2016, 265 blz. \\\nGekocht: augustus 2017, Amazon.de \\\nUitgelezen: september 2017 \\\n★★★★☆\n\nM'n tweede boek van de\nMan Booker prize 2017 longlist,\nuitgekozen vanwege de vorm, benieuwd naar de kracht van taal. Solar\nBones bevat geen zinnen, niet in de gewoonlijke vorm. Er zijn geen\nhoofdletters of punten. Er zijn ook geen hoofdstukken. Het boek is één\ndoorlopende tekst, met als enige structuur die die is aangegeven door\nkomma’s en de indeling in alinea’s. Dat vraagt gewenning. Hoe moet je\ntekst op papier vertalen naar een stem in je hoofd? Het werkt wel, al\nligt het gevaar op de loer dat je soms de draad kwijt raakt. En er\nzijn geen natuurlijke rustpunten om het boek weg te leggen, dus na een\nleespauze moet je even terug om de draad weer op te pakken.\n\nEn het verhaal? Dat is eigenlijk vrij traditioneel. Een verteller die\nterugblikt op z'n leven, op momenten met z'n vrouw en kinderen, z'n\nwerk, plaatselijke gebeurtenissen in een nogal afgelegen oord aan de\nIerse westkust. Onderhoudend, maar niet meeslepend.",
  "title": "Mike McCormack — Solar Bones"
}