{
  "$type": "site.standard.document",
  "bskyPostRef": {
    "cid": "bafyreibdoxpb5audbopmvjj2pnqxt7rdo3c6qt2vxde5wuawnmi2v4ntda",
    "uri": "at://did:plc:mqgntfpa2ahl6bv3nerteb3i/app.bsky.feed.post/3morddjf3i7l2"
  },
  "coverImage": {
    "$type": "blob",
    "ref": {
      "$link": "bafkreigwjwki53nb2syuzfvveulb5nwupc3iulkbtjymhglajvua3zkh5e"
    },
    "mimeType": "image/jpeg",
    "size": 61729
  },
  "path": "/2026/06/1461907.html",
  "publishedAt": "2026-06-14T17:02:00.000Z",
  "site": "https://animmusnecandi.blogspot.com",
  "tags": [
    "Σαν σήμερα (14/6/1907) πεθαίνει ο ουκρανός αναρχικός αγωνιστής Βασίλι Μπαμπιέσκο",
    "Αναρχικά Αχαρνών",
    "Vasily Babeshko (1879;-1907), Σοσιαλεπαναστάτης, στη συνέχεια αναρχικός κομμουνιστής",
    "https://andrewrosdolsky-blogspot-com.translate.goog/2019/02/19069.html?_x_tr_sl=ru&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc",
    "https://libcom.org/article/babeshko-vasily-1879-1907?fbclid=IwAR0P5fs8DIjjYfglUR9CivJrEBbhc58mIt3zL6CElaKgv88YEdj-G9dPUVQ"
  ],
  "textContent": "\n\n\n# Σαν σήμερα (14/6/1907) πεθαίνει ο ουκρανός αναρχικός αγωνιστής Βασίλι Μπαμπιέσκο\n\nΤο παρακάτω κείμενο γράφτηκε σαν μία νεκρολογία απο τον Πιότρ Αρσίνοβ για τον αναρχικό αγωνιστή Βασίλι Μπαμπιέσκο, που εκτελέστηκε απο το ρωσικό κράτος στις 14 Ιουνίου του 1907. Δεδομένου της ημερομηνίας, αλλα και του γεγονότος οτι ο Βασίλι Μπαμπιέσκο είναι ένα πρόσωπο που παραμένει άγνωστο ακόμα στα άτομα που ασχολούνται με τον Αναρχισμό, αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε την παρούσα νεκρολογία ώστε το όνομά του, οι φιλοδοξίες και τα επιτεύγματά του να παραμείνουν ανεξίτηλα στον χρόνο.\n\nΑπο το βιβλίο του Πιότρ Αρσίνοβ \"Δύο Αποδράσεις\":\n\nΤα ξημερώματα της 14ης Ιουνίου του 1907 πέθανε στην κρεμάλα ο εργάτης απο το Εκατερίνοσλαβ Βασιλι Μπαμπιέσκο.\n\nΓιος φτωχών εργατών, ο Βασίλι δούλευε από παιδί στο μηχανουργείο των σιδηροδρόμων στο Εκατερίνοσλαβ. Ήδη το 1894 συναντάει τους σοσιαλιστές-επαναστάτες και γίνεται μέλος του κόμματος τους. Από τα 15 του αφοσιώνεται εντελώς στις επαναστατικές δραστηριότητες: προπαγανδίζει ασταμάτητα, οργανώνει μορφωτικούς κύκλους εργατών, μοιράζει έντυπα.\n\nΟταν ξεσπάει η απεργία του 1903, ο Βασίλι δυναμικά βγάζει απ’την δουλειά τους εργάτες που δεν απεργούν, είναι μπροστά σε όλες τις συγκρούσεις με την αστυνομία, με πάθος καλεί τους απεργούς στον αγώνα και την βία. Για τη συμμετοχή του σε εκείνη την απεργία, θα είναι ένας απο τους πρώτους που θα απολυθούν από το μηχανουργείο.\n\nΑργότερα πιάνει δουλειά στη φάμπρικα που παράγει σόμπες στο προάστιο Νίζνι-Ντνιέπροβσκ η οποία και άνηκε σε μια βέλγικη εταιρία. Δεν θα μείνει εκεί για πολύ: ως αντιπρόσωπος των εργατών αρχίζει να διαπραγματεύεται με τη διοίκηση του εργοστασίου που θέλει να μειώσει τους μισθούς. Έρχεται και μία «σύγκρουση» με τον μάστορα και ο Βασίλι μένει πάλι στον δρόμο.\n\nΜετά απο αυτά περνάει πολύ καιρό χωρίς δουλειά , όλες οι σκέψεις του όμως στρέφονται προς την επαναστατική δραστηριότητα.\n\nΤελικά, τον προσλαμβάνουν στο μηχανοστάσιο ατμαμαξών του σιδηροδρομικού σταθμού Γκρισίνο. Απο την πρώτη του μέρα εκεί το ρίχνει στην προπαγάνδα: οργανώνει κύκλους, τυπώνει προκηρύξεις, επιδιώκει να φτιάξει μια μυστική εργατική ένωση. Αυτό το τελευταίο του βγαίνει αρκετά άσχημα: ανάμεσα σε όλους τους εργάτες, ο μοναδικός αποφασισμένος επαναστάτης είναι ο ίδιος ο Βασίλι. Η αστυνομία άρχιζε ήδη να παρακολουθεί με ενδιαφέρον το κάθε βήμα των εργατών. Τελικά, ύστερα από μια ιδιαίτερα δυνατή προκήρυξη, οι χωροφύλακες εισβάλλουν ξαφνικά στο σπίτι του. Ο Μπαμπιέσκο όμως, προειδοποιημένος απο πριν, εξαφανίζεται ,με επιτυχία απο το Γκρισίνο. Αυτή την περίοδο έχει και τις πρώτες του διαφωνίες και διαμάχες με το κόμμα των Εσέρων, αλλά συνεχίζει ακόμα να είναι μέλος.\n\nΑργότερα ο Βασίλι δούλεψε στο κεντρικό μηχανουργείο σιδηροδρόμων στο Αλεξάνδροβσκ. Θα μείνει εκεί μέχρι την εξέγερση του Δεκέμβρη του 1905. Απο τις πρώτες στιγμές της εξέγερσης μέχρι την τελική καταστολή της, ο Βασίλι ασχολείται με την κατασκευή και ρίψη βομβών. Εμφανίζεται με τις βόμβες του στα πιό επικίνδυνα σημεία, θέλοντας να εξαπλωθεί η επανάσταση όσο πιο ευρύτερα γίνεται. Για αυτόν τον λόγο έχει και ατελείωτες τριβές με το κόμμα. Τελικά ύστερα απο μια «ηλίθια», σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου, διαταγή της επιτροπής του κόμματος, δηλώνει οτι πλέον δεν θα δίνει σημασία στην κομματική πειθαρχεία και τακτική. Φτιάχνει μόνος του έναν κύκλοανθρώπων και αρχίζει να πράττει με πλήρη ανεξαρτησία, αν και ακόμα θεωρεί τον εαυτό του σοσιαλιστή-επαναστάτη.\n\nΜετά τη κατάπνιξη της εξέγερσης, όπως όλους τους ενεργούς συμμετέχοντες, τον απέλυσαν και του απέδωσαν κατηγορίες, ο Βασίλι όμως διέφυγε της σύλληψης, πήρε τους δρόμους και ήρθε πάλι στο Εκατερίνοσλαβ.\n\nΕκείνη την εποχή ανάμεσα στους ευσυνείδητους εργάτες δημιουργείται ένας έντονος αναβρασμός και μία ζύμωση που στρέφεται ενάντια στα πολιτικά κόμματα. Πολλοί απο αυτούς τους εργάτες φεύγουν απο τις παλιές τους οργανώσεις για να ενταχθούν στις υπαρκτές αναρχοκομμουνιστικές ομάδες ή να οργανώσουν καινούριες. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο Βασίλι Μπαμπιέσκο.\n\nΣτη φάμπρικα Σοδουάρ στο Αμούρ έρχεται σε επαφή με τους αναρχικούς εργάτες. Εκεί οι στόχοι και οι τακτικές των Εσέρων γίνονται αντικείμενο μιας επιμελημένης και στοχευμένης κριτικής. Στα μέσα του 1906 ο Βασίλι θα αποχωρίσει οριστικά απο το κόμμα των σοσιαλιστών-επαναστατών, κηρύττοντας του, όπως και όλων των υπολοίπων κομμάτων, έναν αδιάλλακτο πόλεμο.\n\nΟ Βασίλι σκεφτόταν πολύ και εκείνη την εποχή διάβαζε πολλά βιβλία. Ξανά και ξανά η σκέψη του στρεφόταν σε όλα τα κόμματα που αυτοαποκαλούνται επαναστατικά ή προλεταριακά. Πάλι και πάλι ήθελε να βρει ένα που δεν θα ενίσχυε τους πλουσίους, που δεν θα έδινε καινούρια εργαλεία για να υποδουλώνουν τους φτωχούς. Και στο τέλος επέλεξε τον αναρχισμό. Και κάτω απο εκείνη τη Μαύρη Σημαία του μαχόμενου προλεταριάτου ο Βασίλι αγωνίστηκε θαρραλέα μέχρι την τελευταία στιγμή της πολυτάραχης ζωής του.\n\nΣτα τέλη του 1906, τα στρατοδικεία της εκστρατείας λειτουργούσαν όλη την ώρα. Ο Βασίλι προετοιμάζει μια απάντηση σε αυτή την τακτική της γενικευμένης εξόντωσης των εργατών. Στις 22 Δεκεμβρίου μαζί με μια ομάδα συντρόφων οργανώνουν μια επίθεση ενάντια στην αστυνομία του Αμούρ. Ο σκοπός τους είναι να σκοτώσουν με ένα και μοναδικό χτύπημα όλο ή έστω το μισό προσωπικό της αστυνομίας που υπηρετεί στο Αμούρ. Δυστυχώς, αυτή η απόπειρα δεν πέτυχε όπως έπρεπε. Αντι τα 15-20 άτομα που ήτανε ο στόχος, οι βόμβες του Βασίλι σκότωσαν μονάχα 3 Κοζάκους αξιωματικούς, έναν αστυνομικό και έναν φρουρό, αν και καταστράφηκε και το τμήμα.\n\nΑνάμεσα στους εργάτες αττή η ενέργεια προκάλεσε αρκετή λύπη, γιατί, όπως έλεγαν, δεν έχουν πεθάνει «όλα τα σκυλιά», αλλά και ιδιαίτερα γιατί ο γνωστός «εξολοθρευτής αναρχικών» Κριβονοζιένκο παρέμεινε ζωντανός.\n\nΣτη συνέχεια, ο Βασίλι οργανώνει ένα καινούριο χτύπημα ενάντια στην αστυνομία. Σε ένα μισοτελειωμένο σπίτι τοποθετεί ένα ισχυρό εκρηκτικό μηχανισμό και προσπαθεί να προσελκύσει εκεί την αστυνομία με μια μικρής ισχύος έκρηξη που ο ίδιος είχε προκαλέσει νωρίτερα. Δυστυχώς, μόνο μετά απο έναν ολόκληρο μήνα κάποια γυναίκα τυχαία βρίσκει τη βόμβα. Η αστυνομία που έφτασε στο σημείο προκάλεσε την έκρηξη επιτόπου και δεν έπαθε, βέβαια, καμία ζημιά.\n\nΣτη φάμπρικα Σοδουάρ όπου δούλευε εκείνη την εποχή, ο Βασίλι ενέπνεε έναν βαθύ σεβασμό και συμπάθεια. Είναι πάντα απόλυτα γνήσιος, άμεσος και ειλικρινής και όλοι τον εμπιστεύονται.\n\nΌταν άρχισαν να οργανώνονται τα πρώτα νόμιμα επαγγελματικά σωματεία, ο Βασίλι εναντιώνεται σφοδρά σε αυτά. «Τα νόμιμα σωματεία», όπως σωστά εξηγούσε ο Βασίλι στους εργάτες, «μπορούν να δραστηριοποιούνται μόνο με ένα τρόπο που θα είναι ακίνδυνο για τη μπουρζουαζία, η οποία είναι η ίδια που θα του δίνει άδεια. Οι πλούσιοι επιτρέπουν στους εργάτες να ενωθούν μέσα απο τα ανοιχτά και νόμιμα σωματεία για να κατευθύνουν το εργατικό κίνημα προς έναν ειρηνικό δρόμο, που θα’ναι ανώφελος για τους εργάτες και ακίνδυνος για τους ίδιους. Μονάχα στα πλαίσια ενός μυστικού, συνωμοτικού σωματείου οι εργάτες θα μπορέσουν να εφαρμόσουν στην πράξη το μοναδικό πράγμα που θα τους ωφελήσει: δυναμικές και βίαιες μορφές αγώνα». Σε αυτήν την προπαγάνδα που έκανε ο Βασίλι, πολλοί εργάτες εγκατέλειψαν τα νόμιμα σωματεία ευχαρίστως με το σκεπτικό να οργανώσουν μία μυστική ένωση.\n\nΤο Φλεβάρη του 1907, ένα κομμάτι των εργατών θέλει να κάνει τον Βασίλι βουλευτή στην κρατική Δούμα. «Το ζήτημα δεν είναι οι βουλευτές, αλλα οι γροθιές μας. Ο Βασίλι αρνήθηκε σφοδρά αυτη την πρόταση λέγοντας οτι «πρέπει να αγωνιζόμαστε και όχι να εκλέγουμε κάποιους στη Δούμα» και παράλληλα προετοίμαζε τη δική του απάντηση στην έναρξη της κρατικής Δούμας. Για την ημερομηνία αυτή, δηλαδή για τις 20 Φλεβάρη, είχε σχεδιάσει να πραγματοποιηθούν μεγάλα χτυπήματα με δυναμίτη στις 3 μεγάλες νομαρχιακές πόλεις και στο προάστιο Αμούρ του Εκατερίνοσλαβ, ενέργειες ενάντια στους «εξολοθρευτές της επανάστασης», που είναι τόσο τα διοιητικά όργανα όσο και η μπουρζουαζία. Μια απλή συγκυρία όμως – ο δυναμίτης δεν έφτασε στην ώρα του – εμπόδισε να υλοποιηθούν αυτές οι ενέργειες.\n\nΔυο εβδομάδες αργότερα ο Βασίλι πάει στο Αλεξάνδροβσκ. Αυτό το ταξίδι αποδείχθηκε μοιραίο. Όπως έχει αναφερθεί παραπάνω, ο Βασίλι ήταν ένας απο τους εργάτες του Αλεξάνδροβσκ που εντοπίστηκαν και κατηγορήθηκαν για την εμπλοκή τους στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 1905. Έναν σημαντικό ρόλο σε αυτή τη δίωξη και δίκη έπαιξε ο μηχανικός Βασιλιένκο, προιστάμενος του κεντρικού μηχανουργείου σιδηροδρόμων. Με βάση δικές του καταθέσεις σχηματίστηκε το κύριο κομμάτι του κατηγορητηρίου. Έκανε πολλά πράγματα για να «εξολοθρεύσει την ανταρσία» και μέχρι την τελευταία του μέρα προσπαθούσε να «εγκαταστήσει την τάξη στο δικό του μηχανουργείο».\n\nΣτις 7 Μαρτίου του 1907, μαζί με έναν άλλο σύντροφο (*τον συγγραφέα του κειμένου, Πιοτρ Αρσίνοβ) που και αυτός δούλευε στη φάμπρικα Σοδουάρ, εντόπισε τον Βασιλιένκο κοντά στο μηχανουργείο και, μπροστά στα μάτια πολλών εργατών και φωνάζοντας «Θάνατος στους εχθρούς της εργατικής τάξης!», τον σκότωσε επιτόπου με τρείς σφαίρες απο το Μπράουνινγκ του. Ύστερα απο μια απεγνωσμένη ένοπλη συμπλοκή, τους πιάσανε ζωντανούς, τους έδειραν πολύ άσχημα και τους παρέδωσαν στο στρατοδικείο της εκστρατείας.\n\n«Αν δεν είχαν σκοτώσει εγώ τον Βασιλιένκο», είπε στη δίκη ο Βασίλι αφού τους ανακοίνωσαν τη καταδίκη σε θάνατο, «θα το έκανε κάποιος άλλος εργάτης. Πρόκειται για έναν εχθρό της εργατικής τάξης, και τους εχθρούς της η τάξη εκείνη πάντα τους κανονίζει όπως κανόνισε και τον Βασιλιένκο». Στον δρόμο προς την εκτέλεση, ο Βασίλι ήταν εξαιρετικά ήρεμος. Όλη την ώρα κουβέντιαζε χαμηλόφωνα με τους στρατιώτες, εξηγώντας τους αυτά για τα οποία ήταν να πεθάνει. Όμως, φτάνοντας στην κρεμάλα, η εκτέλεση της καταδίκης αναβλήθηκε απροσδόκητα. Η υπόθεση είχε παραπεμφθεί στο στρατοδικείο της Οδησσού. Εκμεταλλευόμενος αυτή την ευκαιρία, ο Βασίλι μαζί με τον άλλο σύντροφο, αποφάσισαννα δραπετεύσουν. Αναπτύσσουν επαφές με τους συντρόφους έξω και τη νύχτα της 22ας Απριλίου, κατα τη διάρκεια του όρθρου του Πάσχα, πέντε σύντροφοι πραγματοποιούν μια τολμηρή επιδρομή στην εκκλησία της φυλακής, σκοτώνουν τον αρχιφύλακα και τραυματίζουν άλλους τρεις, ανοίγοντας για όλους τους παρόντες φυλακισμένους τον δρόμο προς την λευτεριά. Εκτός από τον Βασίλι, απέδρασαν συνολικά 16 άτομα.\n\nΔυστυχώς, όμως, δεν έμεινε ελεύθερος για πολύ. Χωρίς λεφτά, χωρίς όπλα περιπλανιόταν άπορος σε όλο το Εκατερίνοσλαβ, μετακινούμενος απο το ένα ανασφαλές μέρος στο άλλο. Τελείως απρόοπτα πιάστηκε απο ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Τον βάλανε στη φυλακή του Εκατερίνοσλαβ και ύστερα απο λίγες μέρες το στρατοδικείο για άλλη μια φορά τον καταδικάζει σε θάνατο.\n\nΟ πρόεδρος του δικαστηρίου πρότεινε στον Βασίλι να κάνει αίτηση παρακαλώντας κάποιο υψηλό πρόσωπο να μετριάσει την ποινή του.\n\n«Αν ζητήσω απονομή χάριτος σημαίνει οτι μετανιώνω για τις πράξεις μου, εγώ όμως δεν έχω τίποτα να μετανιώσω», απάντησε ο Βασίλι και στο επόμενο επισκεπτήριο μετέδωσε στους συντρόφους την στερνή θέληση του: «Ας μη μείνει ανεκδίκητος ο θάνατος μου».\n\nΣτο τελευταίο του γράμμα έγραφε: «Έζησα πολλά για να μπορέσω να δουλέψω για την επαναστατική υπόθεση όπως πρέπει».\n\nΗ σκέψη περί απόδρασης δεν τον άφηνε μέχρι την τελευταία στιγμή. Μα την επιτυχία της δεν την πίστευε πλέον ούτε ο ίδιος. Τον παρακολουθούσαν πολύ στενά και ήταν σε επαγρύπνηση. Προβλέποντας το σύντομο τέλος, επιχείρησε, μαζί με άλλους πέντε συντρόφους, μια τελευταία απελπισμένη απόπειρα. Έπεσαν πάνω σε ένα δεσμοφύλακα της βάρδιας και τον στραγγάλισαν. Δεν κατέληξαν όμως πουθενά. Τους κομμάτιασαν με σπαθιά και τους έδεσαν. Αμέσως μετά εκτέλεσαν τον Βασίλι.\n\nΤην τελευταία στιγμή ο παππάς του πρότεινε να εξομολογηθεί. Ο Βασίλι αρνήθηκε γελώντας, προχώρησε μόνος του προς την κρεμάλα και έβαλε μόνος του το σχοινί στο λαιμό του.\n\nΈτσι έζησε και έτσι πέθανε ο Βασίλι Μπαμπιέσκο.\n\nΑς ωθήσει η μνήμη του τους απόκληρους στον αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον, για την Αναρχία!\n\nΑναρχικά Αχαρνών\n\n**********\n\n# Vasily Babeshko (1879;-1907), Σοσιαλεπαναστάτης, στη συνέχεια αναρχικός κομμουνιστής\n\n\n\n\nNick Heath\n\n _«Κάτω από τη μαύρη σημαία του μαχόμενου προλεταριάτου, ο Vasily πολέμησε γενναία μέχρι το τελευταίο λεπτό της πολυάσχολης ζωής του»_. Petr Arshinov.\n\nΟ Vasily Babeshko ήταν γιος μιας φτωχής εργατικής οικογένειας. Από την παιδική του ηλικία εργάστηκε στα σιδηροδρομικά εργαστήρια του Yekaterinoslav (τώρα Dnipro) στην Ουκρανία. Ριζοσπαστικοποιήθηκε το 1894 και εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα (SR) σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Αποδύθηκε σε μια ένθερμη δραστηριότητα, διανέμοντας προπαγανδιστικό υλικό, σχηματίζοντας εργατικούς κύκλους, συμμετέχοντας σε κινητοποιήσεις και απεργίες.\n\nΠήρε μέρος στην απεργία του 1903. Για τον ενεργητικό του ρόλο σε αυτήν, κατά τη διάρκεια της οποίας ενθάρρυνε τους εργαζόμενους που δεν είχαν ακόμη απεργήσει να το κάνουν καθώς και για την υπεράσπιση εκ μέρους του μιας βίαιης απάντησης στις κινήσεις των εργοδοτών και της αστυνομίας, έγινε ένας από τους πρώτους που απολύθηκαν από τα εργαστήρια.\n\nΑργότερα έπιασε δουλειά στις υψικαμίνους της Belgian Society στο Nizhne-Dneprovsk (οι βελγικές επιχειρήσεις ήταν τότε οι κορυφαίοι επενδυτές στη Ρωσική Αυτοκρατορία). Εκλεγμένος ως εκπρόσωπος από τους εργαζόμενους, συγκρούστηκε με τον διευθυντή όταν ο δεύτερος ήθελε να μειώσει τους μισθούς και απολύθηκε ξανά.\n\nΒρήκε νέα δουλειά στην αποθήκη ατμομηχανών του σταθμού Grishino στη σιδηροδρομική γραμμή Yekaterininsky. Ασχολήθηκε με την προπαγάνδα από την πρώτη του μέρα εκεί, δημιούργησε εργατικούς κύκλους και προσπάθησε να οργανώσει ένα μυστικό σωματείο εργαζομένων. Η αναταραχή στην αποθήκη τράβηξε την προσοχή της αστυνομίας και μετά από μια ιδιαίτερα φλογερή προκήρυξη που εξέδωσε ο Babeshko, η τσαρική αστυνομία εμφανίστηκε στο διαμέρισμά του. Ωστόσο, είχε προειδοποιηθεί γι’ αυτό και κατάφερε να διαφύγει. Περίπου αυτή την περίοδο άρχισε να έχει διαφωνίες με το Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα, που οδήγησαν σε κάποιες αμφιλεγόμενες διαμάχες.\n\nΣτη συνέχεια, ο Babeshko έπιασε δουλειά στα κύρια σιδηροδρομικά εργαστήρια στο Alexandrovsk. Εκεί παρέμεινε μέχρι το ξέσπασμα της Επανάστασης τον Δεκέμβρη του 1905. Μέχρι την καταστολή ασχολήθηκε με την κατασκευή και τη ρίψη βομβών εναντίον προσωπικοτήτων του τσαρικού καθεστώτος, γεγονός που προκάλεσε τριβές με την ηγεσία των SR. Μετά από μια, σύμφωνα με τον Babeshko, «ανόητη» απόφαση της κομματικής επιτροπής, οργάνωσε έναν ανεξάρτητο κύκλο γύρω από τον εαυτό του, ενώ εξακολουθούσε να θεωρεί τον εαυτό του σοσιαλεπαναστάτη.\n\nΜετά τη συντριβή της εξέγερσης, σχεδόν όλοι οι ενεργοί συμμετέχοντες συνελήφθησαν, αλλά ο Babeshko κατάφερε να διαφύγει και επέστρεψε στο Yekaterinoslav.\n\nΤελικά έπιασε δουλειά στο εκεί εργοστάσιο σωλήνων Chaudoir (άλλη μια βελγική εταιρεία με τρία εργοστάσια στην πόλη). Εκεί γνώρισε τον αναρχικό κομμουνιστή Petr Arshinov. Ο Vasily Babeshko ήταν τότε ώριμος 28 χρόνων, ενώ ο Petr Arshinov ήταν μόλις 19 χρόνων.\n\nΟ Arshinov εξεπλάγη που ο Babeshko, με την επαναστατική του προοπτική, παρέμενε ακόμα στους SR. Εργάζονταν στο ίδιο εργαστάσιο και συναντιόντουσαν σε καθημερινή βάση. Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν προσχώρησε στο αναρχικό κίνημα, απάντησε ότι ο Arshinov δεν μπόρεσε να κατανοήσει τη σοσιαλεπαναστατική ιδέα, αναφερόμενος στο φυλλάδιο του Petr Lavrov «Ποιος κατέχει το μέλλον;» και δηλώνοντας ότι υπήρχε μικρή διαφορά μεταξύ των απόψεων των σοσιαλεπαναστατών και των αναρχικών ιδεών.\n\nΘα γράψει αργότερα ο Arshinov: _«Ήταν στο επαναστατικό κίνημα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από μένα … είχε περισσότερη εμπειρία, αλλά ήταν με το μέρος μου η δυναμική μιας νέας μεγάλης προλεταριακής ιδέας, που φώτιζε έντονα το παρόν και το μέλλον της σκλαβωμένης εργατιάς και έκανε στάχτη με ανελέητο τρόπο τα ψέματα και την υποκρισία της αστικής τάξης και των συνεργών της από το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Η αλήθεια και η δύναμη αυτής της ιδέας δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από τον εξαιρετικά ειλικρινή και στοχαστικό Babeshko. Άρχισε να μεν αναγνωρίζει τον αναρχισμό από όλες τις απόψεις, αλλά δεν είχε ακόμα έρθει σε ρήξη με τους Σοσιαλεπαναστάτες… Υπήρχε αρκετός καιρός που είχε τεθεί αντιμέτωπος με την αστική τάξη, αν και αυτό υπήρξε επαναστατική τακτική του κόμματος. Ο αναρχισμός άνοιξε μπροστά του τους ορίζοντες ενός νέου αγώνα και κάθε μέρα απομακρύνονταν όλο και πιο πολύ από τους Σοσιαλεπαναστάτες. Στα τέλη του 1906, ήταν ήδη εντελώς αναρχικός-κομμουνιστής»._\n\nΟ Babeshko είχε περάσει από μια ενδελεχή επανεκτίμηση ιδεών, ξαναδιαβάζοντας πολλά βιβλία. _«Ξανά και ξανά η σκέψη του επέστρεφε σε όλα τα κόμματα που αυτοαποκαλούνται επαναστατικά και προλεταριακά. Ξανά και ξανά προσπαθούσε να βρει ανάμεσά τους ένα που να μην ενισχύει τους πλούσιους, που να μην τους παρέχει νέα εργαλεία για να υποδουλώσουν τους φτωχούς, που δεν δημιουργούσε νέες αλυσίδες για τους φτωχούς. Στο τέλος, συμβιβάστηκε με τον αναρχισμό»._ (Arshinov)\n\nΣτα τέλη του 1906 το τσαρικό καθεστώς συγκρότησε στρατοδικεία και έσυρε σε αυτά εκατοντάδες επαναστάτες (τουλάχιστον 683), που καταδικάστηκαν στην εσχάτη των ποινών και εκτελέστηκαν. Ανάμεσά τους ήταν και πολλοί αναρχικοί. Πολλοί άλλοι βασανίζονταν στις φυλακές, μερικοί από τους οποίους πέθαναν από κακομεταχείριση και τιε κακουχίες. Στο μεταξύ, τα στρατοδικεία συνέχιζαν και μαζί τους και η βασιλεία του τρόμου, με άλλες 1.824 εκτελέσεις μεταξύ 1907-1909.\n\nΣε απάντηση ο Babeshko και άλλοι οργάνωσαν μια επίθεση κατά της αστυνομίας, καταστρέφοντας ένα αστυνομικό τμήμα και σκοτώνοντας τρεις Κοζάκους αξιωματικούς, έναν αρχηγό της αστυνομίας και έναν φρουρό στις 22 Δεκεμβρίου 1906.\n\nΣυνέχισε να εργάζεται στο εργοστάσιο Chaudoir. Όταν το καθεστώς επέτρεψε την ίδρυση εργοδοτικών συνδικάτων, ο Babeshko έκανε εκστρατεία εναντίον τους. Είπε ότι _«τα νόμιμα συνδικάτα μπορούν να ενεργήσουν μόνο με τρόπο που δεν είναι επικίνδυνος για την αστική τάξη, που τους επέτρεψε να υπάρχουν. Οι πλούσιοι επιτρέπουν στους εργαζόμενους να ενωθούν σε ανοιχτά συνδικάτα για να κατευθύνουν το εργατικό κίνημα σε ένα μονοπάτι που είναι ειρηνικό, άχρηστο για τους εργαζόμενους και όχι επικίνδυνο γι’ αυτούς. Μόνο σε μια μυστική συμμαχία μπορούν οι εργάτες να χρησιμοποιήσουν τις μόνες χρήσιμες μεθόδους πάλης, βίαιες με όλξη τη σημασία της λέξης»_. Ως αποτέλεσμα, πολλοί εργαζόμενοι εγκατέλειψαν αυτά τα νόμιμα συνδικάτα.\n\nΤον Φλεβάρη του 1907, μερικοί εργάτες ζήτησαν από τον Babeshko να είναι υποψήφιος για την Κρατική Δούμα. Το απέρριψε κατηγορηματικά. Δύο εβδομάδες αργότερα, έφυγε για το Alexandrovsk. Εκεί, μαζί με τον Arshinov σχεδίασαν τη δολοφονία του μηχανικού Ivan Vasilenko, επικεφαλής των κύριων εργαστηρίων σιδηροδρόμων. Ο Vasilenko είχε συμμετάσχει ενεργά στην καταστολή της επανάστασης στο Alexandrovsk και οι μετέπειτα καταθέσεις του σε στρατοδικεία είχαν οδηγήσει στην εκτέλεση δεκάδες εργάτες ή σε μακροχρόνιες ποινές με καταναγκαστικά έργα. Στις 7 Μάρτη, ο Arshinov και ο Babeshko συνάντησαν τον Vasilenko και ο Arshinov τον πυροβόλησε στο στήθος. Όταν ο Vasilenko άρχισε να βγάζει ένα περίστροφο, ο Arshinov τον πυροβόλησε τρεις φορές στο μέτωπο, φωνάζοντας «θάνατος στους εχθρούς της εργατικής τάξης». Μετά από κάποια πάλη, οι δύο αναρχικοί συνελήφθησαν.\n\nΑφού στη δίκη που ακολούθησε, ο Babeshko καταδικάστηκε σε θάνατο, δήλωσε ότι «αν δεν είχα σκοτώσει τον Vasilenko, κάποιος άλλος εργάτης θα τον σκότωνε. Ήταν εχθρός της εργατικής τάξης και η εργατική τάξη θα αντιμετωπίζει πάντα τους εχθρούς της με τον τρόπο που αντιμετώπισα εγώ τον Vasilenko».\n\nΣτο δρόμο προς την εκτέλεση, ο Babeshko ήταν εξαιρετικά ήρεμος. Στους στρατιώτες που τον συνόδευαν εξήγησε γιατί επρόκειτο να εκτελεστεί. Ωστόσο, την τελευταία στιγμή, η θανατική του ποινή ανεστάλη. Η υπόθεση μεταφέρθηκε στο Στρατοδικείο της Οδησσού, όπου θα αντιμετώπιζε περαιτέρω κατηγορίες. Εκμεταλλευόμενοι αυτό, ο Babeshko και ο Arshinov και τρεις άλλοι τρεις δραπέτευσαν από τη φυλακή το βράδυ της 22ας Απρίλη σκοτώνοντας τον αρχιφύλακα, τραυματίζοντας άλλους τρεις και ανοίγοντας τις πύλες της φυλακής σε όλους. Συνολικά, δεκαεπτά κρατούμενοι, συμπεριλαμβανομένων των Arshinov και Babeshko, δραπέτευσαν.\n\nΩστόσο, ο Babeshko σύντομα συνελήφθη ξανά και στάλθηκε στη φυλακή Yekaterinoslav. Λίγες μέρες αργότερα ένα στρατοδικείο τον καταδίκασε σε θάνατο για δεύτερη φορά.\n\nΟ πρόεδρος του δικαστηρίου πρότεινε στον Babeskho να υποβάλει αίτημα για μετατροπή της θανατικής ποινής, αλλά αυτός απάντησε: «Το να ζητήσω συγχώρεση θα σήμαινε ότι μετανοώ για τις δραστηριότητές μου, αλλά δεν έχω για τίποτα να μετανοήσω». Στην τελευταία επιστολή που έγραψε ανέφερε: « _Έζησα αρκετά για να δουλέψω σωστά για την υπόθεση της επανάστασης»._\n\nΑυτός και πέντε άλλοι σύντροφοί του έκαναν μια τελευταία απεγνωσμένη προσπάθεια να δραπετεύσουν, αρπάζοντας έναν φρουρό και στραγγαλίζοντάς τον. Ωστόσο, περικυκλώθηκαν αμέσως ασφαλίστηκαν και ο Babeshko εκτελέστηκε λίγα λεπτά αργότερα. Ο ιερέας της φυλακής τον κάλεσε να ομολογήσει, κάτι που αρνήθηκε γελώντας. Ανέβηκε στην αγχόνη και ο ίδιος πέρασε τη θηλιά στο λαιμό του. Κρεμάστηκε τα ξημερώματα της 27ης Ιούνη 1907, μαζί με τον σύντροφό του αναρχικό κομμουνιστή Marchenko, ο οποίος είχε επίσης λάβει ενεργό μέρος στην Επανάσταση του 1905.\n\nΈτσι πέθανε _«ένας σχεδόν ανώνυμος και ταυτόχρονα ένας αξιόλογος εκπρόσωπος της εργατικής τάξης»._ (Arshinov)\n\n_*Η παραπάνω νεκρολογία βασίστηκε σε πληροφορίες στο έργο «Two Escapes» («Δύο Αποδράσεις») του Arshinov (από τα απομνημονεύματα ενός αναρχικού 1906-1909), το οποίο περιλαμβάνει και ένα Παράρτημα μιας νεκρολογίας του Babeshko που γράφτηκε από τον Arshinov το 1908, το οποίο εμφανίστηκε στο έντυπο «Buntar» («Αντάρτης») Τεύχος 4, Γενάρης 1909._\n\n_Σε ηλεκτρονική μορφή το έργο του Arshinov βρίσκεται εδώ: https://andrewrosdolsky-blogspot-com.translate.goog/2019/02/19069.html?_x_tr_sl=ru&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc_\n\n_**Η αγγλική μορφή του κειμένου βρίσκεται εδώ:_\n_https://libcom.org/article/babeshko-vasily-1879-1907?fbclid=IwAR0P5fs8DIjjYfglUR9CivJrEBbhc58mIt3zL6CElaKgv88YEdj-G9dPUVQ_\n\n_***Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”_\n\n _Σημείωση της μετάφρασης: Το έργο «Δύο Αποδράσεις» του Arshinov έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά και κυκλοφόρησε από κάποιες εκδόσεις με το όνομα «Λερναία Ύδρα» τον Νοέμβρη του 2013 στην Αθήνα. Ωστόσο, τόσο στον πρόλογο όσο και σε ενα βιογραφικό του Arshinov που παρέθεταν οι εκδότες στο τέλος, είναι αρκετά επικριτικοί προς τον συγγραφέα, σε σημείο που εμείς δεν κατανοούμε γιατί αποφάσισαν τελικά να μεταφράσουν και εκδώσουν το έργο του αυτό. Επίσης, από τα λάθη που υπάρχουν δίνεται η εικόνα ότι η όλη μεταφραστική και εκδοτική δουλειά έγινε αρκετά πρόχειρα._\n\n __",
  "title": "Σαν σήμερα (14/6/1907) πεθαίνει ο ουκρανός αναρχικός αγωνιστής Βασίλι Μπαμπιέσκο",
  "updatedAt": "2026-06-20T17:02:34.745Z"
}