{
  "$type": "site.standard.document",
  "bskyPostRef": {
    "cid": "bafyreihv6g2rsiltfakpw3un2durulcxdacyi7jh5lrnixryukhnlggjry",
    "uri": "at://did:plc:mqgntfpa2ahl6bv3nerteb3i/app.bsky.feed.post/3morddb67ib62"
  },
  "coverImage": {
    "$type": "blob",
    "ref": {
      "$link": "bafkreicv23fqbbmafmwjrbom4kfujcff62wkmtxzya4lyvuri2zaidf4yi"
    },
    "mimeType": "image/png",
    "size": 350043
  },
  "path": "/2026/06/blog-post_20.html",
  "publishedAt": "2026-06-20T17:07:36.375Z",
  "site": "https://animmusnecandi.blogspot.com",
  "tags": [
    "αέναη κίνηση"
  ],
  "textContent": "\n\n\n\n\n\nΈνα _«πρωτοφανές εθνολογικό πείραμα»_ , όπως το χαρακτηρίζει ο δημιουργός του, τολμηρό και προκλητικό για κάθε δεδομένη σύμβαση, αφού συνδυάζει μέσα στον κινηματογραφικό φακό την πραγματικότητα με τη μυθιστορία.\n\n_»Είναι ένα φιλμ, την ιδέα του οποίου συνέλαβα σε συμφωνία με τον σκηνοθέτη Τομάζο Αραμίνι, ο οποίος χρησιμοποιεί μια πρωτότυπη και επαναστατική καλλιτεχνική μέθοδο γιατί θέτει μαζί διαλεκτικά τρεις διαφορετικές καλλιτεχνικές γλώσσες: εκείνες του κινηματογράφου, του θεάτρου και του ιστορικού ντοκιμαντέρ. Εγώ είμαι παρόντας σε μεγάλο μέρος των σκηνών εκτελώντας χρέη σκηνοθέτη επί της σκηνής, σε διάλογο τόσο με τους ηθοποιούς όσο και με το κοινό’_ ‘, λέει ο Πασκουάλε στο σημείωμα του, και ήταν πραγματικά εντυπωσιακή αυτή η έμπνευση, μας σαγήνευσε όλους.\n\nΚαι το μήνυμα πέρασε, μαζί με όλες του τις αντιφάσεις, πέρασε όμως και θα τα πούμε όλα, εν συντομία, για να μη κουράζουμε\n\nΈνας Πασκουάλε που διατηρεί ακέραιη όλη τη νεανική ορμή του, ευαίσθητος σαν άνθρωπος μα απόλυτος σαν στρατευμένος επαναστάτης, ακούραστος, πηγαίος, αυθεντικός, από εκείνο το είδος ανθρώπου που σήμερα αγωνίζονται να εκλείψει\n\nΤο ντοκιμαντέρ διαπερνούν με απόλυτη σαφήνεια όλες οι αντιφάσεις του ανταγωνιστικού κινήματος, ή για να είμαστε περισσότερο ακριβείς, των ανθρώπων που το στελέχωσαν. Άνθρωποι ακριβώς, με τα πάνω και τα κάτω τους, τις δυνατές στιγμές τους μα και όλες εκείνες τις αδυναμίες που κάνουν το ανθρώπινο ον αυτό το υπέροχο, λαμπρό μα και σκοτεινό ταυτόχρονα. Θα σταθώ στις κυριότερες δυο\n\nΤα σκληρά ναρκωτικά ήταν πάντα κόκκινο πανί στα μάτια κάθε στρατευμένου αγωνιστή. Σακάτεψαν κινήματα, τους ίδιους τους Μαύρους Πάνθηρες από τους οποίους άντλησαν παράδειγμα οι NAP, έστειλαν, άλλους στο χώμα, άλλους στα κάτεργα και άλλους στην ιδιώτευση χιλιάδες αγωνιστές και νέους ανθρώπους στην Ιταλία και σε όλο τον κόσμο εκείνα τα χρόνια της ‘εφόδου στον ουρανό’ μιας μεγάλης κατηγορίας ανθρώπων που επιθυμούσαν και πάλεψαν να αλλάξουν τον κόσμο με κάθε ικμάδα των δυνάμεων τους Θηράματα αυτοί οι άνθρωποι στα χέρια των διωκτικών αρχών που άλλο δεν επιθυμούσαν, έτριβε τα χέρια της η άρχουσα/κυρίαρχη τάξη.\n\nΚι αυτός δεν μασά. Ευθύς από την αρχή μας ρίχνει στα βαθιά, με τη σύριγγα στο χέρι, ξεκινά τη νεότητα του πειραματιζόμενος μια πάλη απέναντι στο σύστημα και με αυτό τον τρόπο. Η Άννα μαζί, θέλει να μοιραστεί τα πάντα. Θα τους χωρίσει μοναχά ο θάνατος, πολλά πολλά χρόνια αργότερα, από ανίατη ασθένεια.\n\nΤο ίδιο και χιλιάδες άλλοι νεολαίοι, που πειραματίστηκαν με κάθε είδος ναρκωτικής ουσίας, χαρούμενα στο ξεκίνημα, στα πρώτα χρόνια τότε που όλα φαίνονταν εφικτά, μαύροι στη συνέχεια όταν η κατάσταση άρχισε να σκληραίνει και τα πράγματα να εκτροχιάζονται, βορά κάθε πιθανού εκβιασμού από το σύστημα\n\nΕίναι αλήθεια πως ταράχτηκα πολύ, βλέποντας τη βελόνα, ξέροντας πόσο κακό έχει κάνει σε ανθρώπους και κινήματα. Έχω χάσει τόσους και τόσους, γνωρίζοντας επίσης πως η Cia εξόντωσε εκείνα τα χρόνια ολόκληρο το αμερικανικό ανατρεπτικό κίνημα με αυτόν τον τρόπο.\n\nΔεύτερη και εξίσου σκληρή αλήθεια, η αντίφαση που διαπέρασε όλες τις τάξεις του κινήματος, παρουσιάζεται κι αυτή ξεκάθαρη μέσα από τα λόγια του Αμπατάντζελο και των άλλων αγωνιστών. Λειτουργήσαμε όλοι σαν »πρωτοπορίες», λίγο ή πολύ, σταδιακά ξεκομμένοι όλο και περισσότερο από το υποκείμενο στο οποίο αναφερόμασταν, ο καθένας ξεχωριστά, και τον υπόλοιπο λαό σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Για να καταντήσουμε προς το τέλος, αυτόν που είχε ξεκινήσει σαν ένας ταξικός απελευθερωτικός πόλεμος, μια μάχη ανάμεσα σε μπάντες, οργανώσεις, δίχως σύνδεση με αγώνες λαϊκούς, κινήματα, ανταγωνιστικές πραγματικότητες και αναγκαιότητες.\n\nΜια μάχη κατά την οποίαν πολλοί κατέρρευσαν, με διάφορους τρόπους, αφήνοντας πίσω τους καμένη γη, στις περισσότερες αν όχι όλες περιπτώσεις, και χιλιάδες »αόρατους» σε ειδικές και μη φυλακές.\n\nΈξω το χάος, ο σώζων εαυτόν σωθήτω\n\nο φακός τα αποτυπώνει με ειλικρίνεια, ο λόγος του/των πρωταγωνιστών άμεσος, τίμιος, σταράτος\n\nόπως και η αυτοκριτική, εκεί που χρειάζεται, κάποια στιγμή με την σιωπή, άλλοτε κατηγορηματική, με το λόγο\n\nείναι όλα πολύ ξεκάθαρα, μπράβο σε όλους τους συντελεστές, δεν έκρυψαν τίποτα, δεν χαρίστηκαν με κανένα τρόπο και σε κανέναν.\n\nΘα σταθώ εν τάχει σε δυο ακόμη μεγάλες στιγμές του αφηγήματος\n\nΟ επαναστάτης, ο αντάρτης μας λέει εμφατικά και συμφωνούμε απόλυτα πως σήμερα οι συνθήκες ζητούν και έχουν ανάγκη ακόμη περισσότερο από τότες τον αγώνα, και με τη χρήση της δύναμης, των καταπιεσμένων, ενάντια σε αυτό το σύστημα που έχει καταστεί ακόμη πιο αιμοβόρο και αδίστακτο, δεν κρατά πλέον ούτε τα προσχήματα.\n\nΔεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε φτιαγμένοι για τα ίδια μετερίζια. Οχυρό του καθένα η ψυχή του και γνωρίζει ποιες είναι οι δυνάμεις του, οι αντοχές και οι δεξιότητες του. Εδώ μας καλεί να σταθούμε, από εκεί να αρχίσουμε, να διαλέξουμε χώρο και να εφορμήσουμε ξανά προς την κατάκτηση των ουρανών μας\n\nκαι μας λέει επίσης πως η αγάπη και ο έρωτας δεν έχουν σύνορα, για να την κλείσουμε αμπαρωμένη εκεί μέσα. Ο καθένας μας έχει άπειρη αγάπη για να δώσει και να πάρει, μπορεί κάλλιστα να διαλέξει που και προς ποιον, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, να διαλέξουμε την ειλικρίνεια, τον σεβασμό στη διαφορετικότητα του άλλου, την κατανόηση άνευ εγωισμών, την συνεργασία και την αλληλοϋποστήριξη\n\nΥποστήριξη, όπως οι πρωταγωνιστές\n\nνα ανοίξουμε τις καρδιές μας στον κόσμο και στους άλλους\n\nη αδιαφορία σκοτώνει\n\nνα παραμείνουμε άνθρωποι, αγωνιστές και μαχητές της ζωής, αυτή είναι η μεγάλη μας απάντηση στους εχθρούς της ανθρωπότητας, είναι εκείνοι που μας κυβερνούν και οι άλλοι που τους χρηματοδοτούν και υποστηρίζουν, με τον εξαναγκασμό, την προπαγάνδα τους στρατούς και τις αστυνομίες τους\n\nΗ ιστορία μας καλεί, ας μη χάσουμε το ραντεβού, ούτε να αργήσουμε. Να είμαστε όλοι εκεί\n\nγια την Άννα και την κάθε Άννα, τον Πασκουάλε, τον κάθε Αlberto Buonoconto, τον κάθε Κυριάκο Ξυμητήρη και τα άλλα παιδιά\n\nο καθείς στο πόστο του, το οχύρωμα του, χαμηλότερο ή ψηλότερο κι αν είναι!\n\n_Μη σταματάς ποτέ!_\n\n**Υστερόγραφο**. Είχα πάντα την απορία, πως έγινε και οι Πυρήνες, με τη ‘στρογγυλή’ γλώσσα τους, το υποκείμενο επάνω στο οποίο στηρίχθηκαν [το έγκλειστο υποπρολεταριάτο] και τον αυθορμητισμό της πράξης τους έφτασαν να ενωθούν με τις Ταξιαρχίες! Της τετράγωνης λογικής, του εργάτη μάζα και του απόλυτου της ζωής στην παρανομία. Όλοι εμείς του κινήματος συμπαθούσαμε απεριόριστα τους Πυρήνες, απολαμβάναμε τη γλώσσα τους. Σεβαστήκαμε μέχρι τέλους τους ταξιαρχίτες, μα τους νιώθαμε και μακριά μας. Θα περιμέναμε οι Nap να έρθουν προς εμάς, κάποια από τις συνιστώσες που κι αυτές χρησιμοποιήσανε τη δύναμη. Δεν το έκαναν και το ντοκιμαντέρ μου ξεκαθάρισε γιατί, και το βρήκα απολύτως φυσικό. **_Στις Br ένιωθες ασφάλεια_** , αυτό τα λέει όλα, τουλάχιστον μέχρι τότες που όλοι οι σύντροφοι παρέμεναν ακέραιοι. Ένιωθες ισχύ. Τους Nap τους κυνήγησαν αφόρητα, κατέστηλαν άγρια, εκτέλεσαν, βασάνισαν, τους απέκοψαν από το σημείο αναφοράς τους. Ήταν φυσικό να αισθάνονται ασφαλείς στις Ταξιαρχίες, σε εκείνο το πιο κλειστό σύστημα το οποίο απέπνεε σιγουριά. Ο κοινωνικός εργάτης ίσως ψιλά γράμματα γι’ αυτούς, κι εμείς διασπασμένοι σε πολλά κομμάτια. Καλά έκαναν, η ιστορία που μόλις παρακολουθήσαμε μου το ξεκαθάρισε, επιτέλους.\n\nΕυχαριστούμε Πασκουάλε, ευχαριστούμε Άννα, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συντελεστές\n\nΜιχάλης\n\nΠηγή:αέναη κίνηση",
  "title": "Είδαμε το «Σκεφτόμουν την Άννα»",
  "updatedAt": "2026-06-20T17:07:36.375Z"
}