{
  "$type": "site.standard.document",
  "bskyPostRef": {
    "cid": "bafyreics3vwgfodjvakbdya3ithhftpwyspyawzsbkay6cwzk46b4vwjji",
    "uri": "at://did:plc:mqgntfpa2ahl6bv3nerteb3i/app.bsky.feed.post/3mnt5oqrtthf2"
  },
  "coverImage": {
    "$type": "blob",
    "ref": {
      "$link": "bafkreihmku3jmujisx5u76umxkptzldlzgkjx42vgxg6ds2qr3jvy3ozhe"
    },
    "mimeType": "image/jpeg",
    "size": 13669
  },
  "path": "/2026/06/2.html",
  "publishedAt": "2026-06-08T16:34:00.000Z",
  "site": "https://animmusnecandi.blogspot.com",
  "tags": [
    "Τροχιά στο Άπειρο"
  ],
  "textContent": "****\n\n**\n\n**\n\n**\n\nΤο Κίνημα 2 Ιούνη αποτέλεσε κατά τις αρχές της δεκαετίας του ’70 ένα είδος πολιτικής ιδεολογικής ταμπέλας για βίαιες ενέργειες ενάντια στο στρατό κατοχής, ενάντια στην ταξική δικαιοσύνη, τους καπιταλιστές, τους μπάτσους και την αραχνιασμένη στρατιά ηλίθιων πολιτικών του Βερολίνου. Τα άτομα που δρούσαν προέρχονταν πάντα από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, εμφανίζονταν ξαφνικά, χτυπούσαν και εξαφανίζονταν, όπως ταίριαζε κάθε φορά στην περίσταση. Κατά την κρίση και τη συνείδησή τους.**\n\n****\n\n****\n\nΤο αντάρτικο πόλης ως μορφή αγώνα χαρακτήρισε τη δεκαετία του ’70, αλλά και μεγάλο μέρος της δεκαετίας του ’80 στη Γερμανία, προκαλώντας τις πιο ετερόκλητες αντιδράσεις. Το Κίνημα 2 Ιούνη προέκυψε στο Δυτικό Βερολίνο ως γέννημα μιας πολιτικής υποκουλτούρας που έκανε την εμφάνισή της κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60.\n\n_Τον Γενάρη του 1972 δημιουργήσαμε το Κίνημα 2 Ιούνη. Όλοι γνώριζαν τι σήμαι_ _νε 2 Ιούνη. Η ημερομηνία αυτή μας συνέδεε όλους, τόσο τους φοιτητές, όσο και_ _τους νεαρούς προλετάριους. Για μας εξίσου σημαντικός ήταν και ένας περαιτέρω_ _συνειρμός: η ημερομηνία τούτη μας θυμίζει ότι αυτοί πυροβόλησαν πρώτοι! Είναι_ _ένας συνειρμός που λειτουργεί μέχρι σήμερα. Κάθε φορά που κάποιος αναφέρε_ _ται στο Κίνημα 2 Ιούνη, συμπληρώνει ότι στις 2 Ιούνη 1967 ο Μπένο Όνεζοργκ πυ_ _ροβολήθηκε από τους μπάτσους. Αυτά για το όνομα (__Ραλφ Ράιντερς/Ρόναλντ Φριτς)_\n\nΣτη Γερμανία και συγκεκριμένα στο Δυτικό Βερολίνο, στην καρδιά της διαιρεμένης Γερμανίας και της διχασμένης Ευρώπης του Ψυχρού πολέμου, με εμβληματικό σύμβολο της ακραίας σύγκρουσης των δυο πόλων το Τείχος του Βερολίνου, η επίσκεψη του σάχη του Ιράν πυροδότησε θύελλα αντιδράσεων και διαμαρτυριών. Ο 27χρονος φοιτητής Μπένο Όνεζοργκ αποφάσισε να συμμετάσχει για πρώτη φορά στη ζωή του σε διαδήλωση στις 2 Ιουνίου 1967. Έχοντας διαβάσει στις εφημερίδες ρεπορτάζ για την απίστευτη κτηνωδία της Σαβάκ, της μυστικής υπηρεσίας του σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί του Ιράν, η οποία βασάνιζε ανελέητα και δολοφονούσε χωρίς δισταγμό τους αντιπάλους του τυραννικού καθεστώτος του Ιράν, ο Όνεζοργκ αισθάνθηκε την ανάγκη να διαδηλώσει την αποδοκιμασία του. Έτσι το βράδυ της μοιραίας ημέρας βρέθηκε μαζί με πλήθος αριστερών φοιτητών μπροστά στο κτίριο της Όπερας του Δυτικού Βερολίνου, όπου ο σάχης του Ιράν, που βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη στη Δυτική Γερμανία, επρόκειτο να παρακολουθήσει παράσταση. Τα πνεύματα ήταν ήδη οξυμμένα από το μεσημέρι, καθώς πράκτορες των ιρανικών μυστικών υπηρεσιών πραγματοποίησαν επιθέσεις με καδρόνια και μπίλιες από ρουλεμάν, εναντίον αντισαχικών διαδηλωτών, υπό τα απαθή βλέμματα των Γερμανών αστυνομικών. Στις 19.57, μόλις έκλεισαν οι πόρτες της Όπερας, ο Έριχ Ντούενζινγκ, αρχηγός της αστυνομίας, έδωσε την εντολή στους άνδρες του: \"Βγάλτε τα κλομπ και διαλύστε τους!\". Με την εντολή αυτή οι αστυνομικοί επιτέθηκαν απροειδοποίητα μαινόμενοι επί τους πλήθους των διαδηλωτών και των περιέργων, τραυματίζοντας οποιονδήποτε βρισκόταν μπροστά τους. Ο Μπένο Όνεζοργκ, αιμόφυρτος από τα χτυπήματα και ανυπεράσπιστος, προσπάθησε να απομακρυνθεί από τον τόπο των επεισοδίων και κρύφτηκε στην πίσω αυλή κάποιου κοντινού κτιρίου. Σμήνος αστυνομικών τον περικύκλωσε. Ο 40χρονος βαθμοφόρος της αστυνομίας Καρλ Χάιντς Κούρας έβγαλε το περίστροφό του και τον δολοφόνησε εν ψυχρώ, πυροβολώντας τον στο πίσω μέρος του κρανίου ενώ βρισκόταν πεσμένος στα γόνατα, μπροστά από το δημαρχείο Σένεμπεργκ του Δυτικού Βερολίνου. Ο άτυχος φοιτητής ξεψύχησε λίγα λεπτά αργότερα στο νοσοκομείο Μοαμπίτ του Δυτικού Βερολίνου. Η σορός του Όνεζοργκ μεταφέρθηκε συνοδεία χιλιάδων αυτοκινήτων από το Δυτικό Βερολίνο στη γενέτειρά του, κοντά στην πόλη του Αννόβερου, όπου και θάφτηκε. Μέσα σε μία νύχτα, κυριολεκτικά, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι Γερμανοί ριζοσπαστικοποιήθηκαν. Η δολοφονία του Όνεζοργκ έγινε σύμβολο της σκληρότητας του γερμανικού καθεστώτος. Πάνω από 100.000 φοιτητές διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη Δυτική Γερμανία τις επόμενες μέρες. Από αυτές τις διαδηλώσεις γεννήθηκε το \"Κίνημα της 2ας Ιουνίου\" ενώ τότε, επίσης, ξεκίνησε και ο ένοπλος αγώνας από ορισμένες ομάδες, με χαρακτηριστικότερη εκείνη της RAF.\n\nΣε μια συλλογική κατοικία στο Βερολίνο, την \"Κοινότητα Wieland\", ζούσαν το 1969 άνδρες και γυναίκες που ήθελαν να δοκιμάσουν νέους τρόπους διαβίωσης, παρόμοια με την \"Κοινότητα 1\". Σε αντίθεση με τα μέλη της τελευταίας, οι περισσότεροι από αυτούς δεν προέρχονταν από αστική οικογένεια, αλλά από την εργατική τάξη. Μερικά μέλη της Κοινότητας Wieland ένωσαν τις δυνάμεις τους για να δραστηριοποιηθούν ως αστική γκερίλα. Πρότυπό τους ήταν οι Τουπαμάρος στην Ουρουγουάη, οι οποίοι εκεί πολεμούσαν ως αστική γκερίλα ενάντια στην κυβέρνηση. Ο Georg von Rauch, ο Thomas Weisbecker και ο Michael \"Bommi\" Baumann ανήκαν σε εκείνους που έγιναν γνωστοί ως \"Τουπαμάρος του Δυτικού Βερολίνου\". Επιτέθηκαν και τραυμάτισαν έναν δημοσιογράφο, επειδή είχε καταδικάσει αυστηρά τις εμπρηστικές επιθέσεις που είχαν διαπράξει. Οι τρεις συνελήφθησαν. Το καλοκαίρι του 1970 η ομάδα διαλύθηκε ξανά. Από αυτήν, ωστόσο, προέκυψε το Κίνημα της 2ας Ιουνίου. Ο πολιτικός ακτιβισμός έχει ξεκινήσει. Από 31 Δεκέμβρη 1967 έως 6 Φλεβάρη 1971 πραγματοποιούνται μόνο στο Δ. Βερολίνο περίπου 70 επιθέσεις με εμπρηστικές ύλες, εκρηκτικά και κροτίδες σε εγκαταστάσεις των ΗΠΑ από μικρές μαχητικές ομάδες (Τουπαμάρος του Δ. Βερολίνου, Χασισορέμπελοι, Μαύροι Αρουραίοι, Μαύρο Μέτωπο), οι οποίες στρέφονται κατά του εξολοθρευτικού πολέμου που διεξάγουν οι ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Δικαστικά κτήρια, τράπεζες, δημαρχεία και προξενεία, αλλά και ο αντιδραστικός τύπος αποτελούν στόχους των επιθέσεων. Ένα κομμάτι των ακτιβιστών και ακτιβιστριών ενώνεται τελικά το 1972 υπό το όνομα Κίνημα 2 Ιούνη. Στη Χαϊδελβέργη ιδρύεται από τον επιμελητή γιατρό Δρ. Βόλφγκανγκ Χούμπερ η Σοσιαλιστική Κολεκτίβα Ασθενών (SPK). Το SPK αποτελεί μία οργάνωση αυτοβοήθειας και εισάγει τη θεματική μιας κοινωνίας που γεννάει ασθένειες, έχει περίπου 500 μέλη και κεντρικό σύνθημα \"Να κάνουμε την αρρώστια μας όπλο\".\n\nΤο Κίνημα 2 Ιούνη αποτέλεσε κατά τις αρχές της δεκαετίας του '70 ένα είδος πολιτικής ιδεολογικής ταμπέλας για βίαιες ενέργειες ενάντια στο στρατό κατοχής, ενάντια στην ταξική δικαιοσύνη, τους καπιταλιστές, τους μπάτσους και την αραχνιασμένη στρατιά ηλίθιων πολιτικών του Βερολίνου. Τα άτομα που δρούσαν προέρχονταν πάντα από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, εμφανίζονταν ξαφνικά, χτυπούσαν και εξαφανίζονταν, όπως ταίριαζε κάθε φορά στην περίσταση. Κατά την κρίση και τη συνείδησή τους. Ποια ήταν τα βιώματα που κινούσαν και κινούν αυτούς τους ανθρώπους; Μα... τα καθημερινά βιώματα! Τα δεσμά του βιομηχανικού καπιταλιστικού τρόπου ζωής και παραγωγής... Η οικογένεια, το σχολείο, το εργοστάσιο, το γραφείο, η επιχείρηση, το πανεπιστήμιο, η φυλακή, το ασφυκτικό διαμέρισμα, η συνήθης τρομοκρατική παράνοια της καπιταλιστικής καθημερινότητας, η οποία ωθεί τη νεολαία σε όλο τον κόσμο στα οδοφράγματα και στον πειραματισμό με νέες μορφές συμβίωσης και αγώνα. Η επιθυμία για μία αυτόνομη ζωή. Η επιθυμία να μην είσαι μαριονέτα, γρανάζι, ρομποτάκι, χειραγωγήσιμος καταναλωτής, εύπιστος βλάκας, προϊόν μιας \"κοινωνίας\" που κατευθύνεται από το συμφέρον του κέρδους και μόνο.\n\nΗ λογική του Κινήματος αυτού ήταν αφενός να μην νιώθει ο απλός κόσμος ότιαπειλείται από τη 2 Ιούνη και αφετέρου να μην συσφίγγονται οι γραμμές του εχθρού από τις ενέργειες του αντάρτικου πόλης. Έτσι, το Κίνημα 2 Ιούνη κα-τέληξε να είναι ο φόβος και ο τρόμος των βερολινέζικων τραπεζών, χωρίς να χρειαστεί να ανταλλάξουν ούτε μια φορά πυρά με την αστυνομία. Σε μια ληστεία τράπεζας οι κομάντος έφτασαν μάλιστα να μοιράζουν γλυκά στους πανικοβλημένους πελάτες, προκειμένου να δείξουν συμβολικά ότι η ενέργεια αυτή δεν στρεφόταν εναντίον τους. Πέρα από την πόλωση κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων τη δεκαετία του ‘70, το Κίνημα 2 Ιούνη προσπάθησε να παραμείνει πιστό στην αντιεξουσιαστική του στόχευση και να καταφέρει με παραδειγματικό τρόπο ρωγμές στην υποτιθέμενη κρατική παντοδυναμία.\n\n_Τον Ιανουάριο του 1972 ενωθήκαμε στο Κίνημα της 2ας Ιουνίου: Να χτίσουμε μια αντίσταση, το πρόσωπο του τρόμου, τρεις τράπεζες σε μια μέρα! Είχαμε ήδη στο παρελθόν κάποια πρακτική αφετηρία σε μεμονωμένες επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, τον Αύγουστο του 1970 στη Linnhoff, στην οδό Silbersteinstraße. Εκεί έγιναν, μετά από πολύ καιρό, οι πρώτες μαζικές απολύσεις. Τότε θέλαμε να κάνουμε μια δράση εναντίον τους μαζί με τη RAF. Από τη μία θέλαμε να μπουκάρουμε εκεί και να πάρουμε ό,τι είχε απομείνει από τον εξοπλισμό και τα υλικά του γραφείου, να γράψουμε συνθήματα και να καταστρέψουμε τις καρέκλες των διευθυντών. Σχεδιάζαμε να πουλήσουμε τα υλικά του γραφείου, ώστε να μείνουν λίγα χρήματα για τους εργάτες. Ταυτόχρονα, σκοπεύαμε να βάλουμε φωτιά στο αυτοκίνητο του διευθυντή της Linhoff και να ρίξουμε μια βόμβα στο γκαράζ του. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι η RAF, που πάντα μιλούσε με μεγάλα λόγια για την εξουσία των εργατών, για τον μαρξισμό-λενινισμό, τον οποίο μας εξηγούσε καλά σε μακρές συζητήσεις, δεν μπορούσε με κάποιο τρόπο να πειστεί για αυτή την ενέργεια. Είχαμε ήδη αποφασίσει εκ των προτέρων ότι η RAF θα αναλάμβανε το εργοστάσιο, επειδή ήταν τεχνικά καλύτεροι από εμάς και είχαν τα καλύτερα υλικά, ενώ εμείς θα αναλάβαμε το γκαράζ και το αυτοκίνητο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η RAF δεν έκανε τίποτα και εμείς αποφασίσαμε παρ' όλα αυτά να αναλάβουμε το αυτοκίνητο του Λίνχοφ. Η ομάδα αποτελούνταν από τρία άτομα. Ένας κάθισε στο αυτοκίνητο, δύο πήγαν στο ανοιχτό γκαράζ, έριξαν πέντε λίτρα βενζίνη μέσα και έβαλαν μια βόμβα σωλήνα με σύντομο χρονοδιακόπτη στη γωνία. Καθώς έφευγαν από το γκαράζ, οι δύο έθεσαν το ερώτημα: Τι θα γινόταν αν η βόμβα δεν εξερράγη; Για να βεβαιωθούν, ένας από αυτούς άναψε έναν αναπτήρα με κάρβουνο ZIP και τον πέταξε προς το γκαράζ. Και έτσι δημιουργήθηκε \"Το Πρόσωπο του Τρόμου\", όπως το αποκάλεσαν αργότερα οι εφημερίδες. Οι δύο βρέθηκαν στο φράχτη. Ο ένας φορούσε πλαστικά ρούχα. Αυτά είχαν συρρικνωθεί στο ένα τρίτο, όχι, στο ένα δέκατο. Από τα καμένα γυαλιά ηλίου του, ένας άλλος έπαθε σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο. Τον έβαλαν στο αυτοκίνητο και τον έτρεξαν μέσα στην πόλη, ενώ αυτός έβγαζε το πρόσωπό του έξω για να το δροσίσει με τον αέρα. Στο πρώτο σημείο που βρήκαν νερό, δρόσισε τις πληγές του. Με αυτή την ενέργεια διαπιστώσαμε για άλλη μια φορά ότι η βενζίνη είναι ένα διαβολικό υλικό. Υπήρξε επίσης μια φορά στο Μόναχο μια επίθεση εναντίον ενός δικαστή, όπου οι μπάτσοι έψαχναν μετά για έναν νεκρό. Πίστευαν ότι δεν μπορούσε πλέον να ζει. Οι συνάδελφοι είχαν ρίξει πέντε λίτρα βενζίνη στο υπόγειο του δικαστή και την είχαν ανάψει με έναν αναπτήρα για κάρβουνα. Δεν είχε καν φτάσει το χέρι του στο παράθυρο, όταν ολόκληρο το υπόγειο ανατινάχθηκε. Αλλά ευτυχώς δεν συνέβη τίποτα στον δολοφόνο, επειδή στεκόταν πίσω από μια προεξοχή του τοίχου. Μετά από αυτές τις ιστορίες ήμασταν πολύ προσεκτικοί με τη βενζίνη και το να την χύνουμε... Οι μπάτσοι δεν ήξεραν ακριβώς τι είχε συμβεί εκεί. Μετά από αυτό, η RAF σχεδίαζε να χτυπήσει τρεις τράπεζες με μία κίνηση. Μια τέταρτη έπρεπε να την αναλάβουμε εμείς. Είχαν αρκετά όπλα και υλικό για να το πραγματοποιήσουν. Είχαμε συζητήσεις και συναντήσεις, στις οποίες εκφράσαμε τις επιφυλάξεις μας. Για εμάς ήταν πολύ νωρίς, γιατί τέσσερις τράπεζες σήμαιναν ότι θα υπήρχαν αρκετά προβλήματα. Οι μπάτσοι σίγουρα θα έβαζαν σε κίνηση έναν τεράστιο μηχανισμό αναζήτησης. Τελικά όμως, μετά από πολλές συζητήσεις, αποφασίσαμε: \"Δεν μας νοιάζει, θα συμμετάσχουμε!\". Είχαμε συζητήσει εδώ και καιρό για τις τράπεζες, και η στιγμή φαινόταν κατάλληλη για να δράσουμε. Επιπλέον, το να χτυπήσουμε τέσσερις τράπεζες ταυτόχρονα σήμαινε και μια κάποια προστασία. Τελικά, όμως, έγιναν μόνο τρεις ληστείες τραπεζών, τότε, τον Σεπτέμβριο του 1970. Μπροστά από την τέταρτη τράπεζα εργάζονταν εργάτες οικοδομών και γι’ αυτό υπήρχαν επιφυλάξεις. Επίσης, είχε προγραμματιστεί να ρίξουμε απλά μια καπνογόνο βόμβα μέσα σε μια τράπεζα. Όμως, αυτοί που ξεκίνησαν με την καπνογόνο βόμβα, το άφησαν, όταν είδαν ότι μια γυναίκα με καροτσάκι μπήκε στην τράπεζα. Επιπλέον, κάποιος έκανε βόλτες και παρεμβάλλονταν στον ασύρματο της αστυνομίας. Και συγκεκριμένα, παρεμβάλλονταν έτσι ώστε το κεντρικό να μπορεί να επικοινωνεί με τα περιπολικά, αλλά όχι τα περιπολικά με το κεντρικό.__Η πρώτη ληστεία έγινε στη γωνία των οδών Hauptstraße και Rheinstraße. Χτύπησε συναγερμός και όλοι οι μπάτσοι έσπευσαν εκεί. Ακολούθησε ένας δεύτερος συναγερμός για την οδό Altonaer Straße. Οι μπάτσοι έκαναν στροφή. Νόμιζαν ότι ο πρώτος ήταν ψευδής συναγερμός. Και μετά ήρθε ο τρίτος συναγερμός από το Steglitz, στη γωνία Breitenbachplatz και Südwestkorso. Όλα πήγαν εξαιρετικά καλά. ... Ήμασταν 12 άτομα που εκπροσωπούσαν τρεις ομάδες, μεταξύ των οποίων υπήρχε σχετικά υψηλός δείκτης συνεννόησης. Αυτό δεν ήταν και το πιο συνηθισμένο φαινόμενο. Υπήρχε μία ισχυρή αναρχική φράξια, αλλά και μία σταλινική φράξια, η οποία όμως δεν ήταν τόσο μεγάλη. Ralf Reinders_\n\nΌσον αφορά τον προσανατολισμό και την εσωτερική οργάνωσή του, το Κίνημα της 2ας Ιουνίου διέφερε από τη RAF. Ενώ τα μέλη της Φράξιας του Κόκκινου Στρατού ζούσαν στην παρανομία, το Κίνημα της 2ας Ιουνίου βασιζόταν σε ένα μείγμα νόμιμων και παράνομων ενεργειών και στη συνεργασία μεταξύ ακτιβιστών που ζούσαν νόμιμα και εκείνων που είχαν κρυφτεί. Αντί για την ιεραρχική-λενινιστική δομή της RAF με σαφές προφίλ, το Κίνημα της 2ας Ιουνίου θεωρούσε τον εαυτό του ως μια ημι-αναρχική και ακριβώς μη ιεραρχική ομάδα. Στο τέλος του βιβλίου \"Blues der Städte\", - ένα ενημερωτικό έργο που εμβαθύνει και εντάσσει το κίνημα της 2ας Ιουνίου στο κοινωνικοϊστορικό πλαίσιο - ο Danyluk αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο, με πολύ διδακτικό τρόπο, στις σύντομες βιογραφίες 80 μαχητών/τριών του κινήματος. Τόσοι πολλοί άνθρωποι, με το μη αμελητέο κίνδυνο να χάσουν τη ζωή τους ή να καταλήξουν στη φυλακή, αφοσιώθηκαν τότε σε μια θεμελιώδη κριτική των κυρίαρχων συνθηκών που γινόταν πρακτική.\n\nΟι πρώτες ενέργειες του κινήματος 2 Ιούνη ξεκινάνε τέλη του 1971- αρχές 1972. Στις 4 Δεκεμβρίου 1971 κατά τη διάρκεια μιας μαζικής έρευνας σε όλη την πόλη του Δυτικού Βερολίνου μετά την ανακάλυψη ενός κρησφύγετου της RAF, τρία μέλη του Κινήματος της 2ας Ιουνίου συμμετείχαν σε ανταλλαγή πυροβολισμών με έναν μπάτσο που φορούσε πολιτικά. Ο Γκέοργκ φον Ράουχ σκοτώθηκε, ενώ ο Μίχαελ Μπάουμαν και ένας άλλος αντάρτης κατάφεραν να διαφύγουν. Πριν από αυτή την αντιπαράθεση, είχαν πραγματοποιήσει επίθεση στο Technische Universität Berlin έναν μήνα νωρίτερα.\n\nΣτις 2 Φλεβάρη το Κ.2 Ι. πραγματοποιεί μία επίθεση με εκρηκτικά κατά του Βρετανικού Ιστιοπλοϊκού Ομίλου και δύο Ι.Χ. των συμμαχικών βρετανικών δυνάμεων που έχουν σταθμεύσει στο Βερολίνο. Οι ενέργειες αυτές συνδέονται με την \"Bloody Sunday\" στο Ντέρι. Ο ναυπηγός Έρβιν Μπέλιτς που εργάζεται ως διαχειριστής στο Βρετανικό Ιστιοπλοϊκό Όμιλο στο Γκάτοου του Βερολίνου βρίσκει μία από τις βόμβες και την παίρνει μαζί του. Καθώς την τοποθετεί στη μέγγενη και την επεξεργάζεται με σφυρί και σκαρπέλο, αυτή εκρήγνυται.\n\n2 Μάρτη 1972: Ο Τόμας Βάισμπεκερ, ο οποίος καταζητείται για έκρηξη και σωματικές βλάβες, πυροβολείται θανάσιμα από μία ειδική ομάδα βαυαρών αστυνομικών στο Άουγκσμπουργκ. Ο δολοφόνος του θα αθωωθεί αργότερα, καθώςδήθεν τελούσε σε \"νόμιμη άμυνα\".\n\n3 Μάρτη 1972: Μετά τη δολοφονία του Τόμας Βάισμπεκερ, το Κίνημα 2 Ιούνηπραγματοποιεί μία επίθεση με εκρηκτικά στο Γραφείο Εγκληματολογικών Ερευνών του Βερολίνου. Στη σύντομη προκήρυξή τους με τον τίτλο \"Φτάνει πια!\", συνδέουν την ενέργειά τους και με τους δολοφονημένους Πέτρα Σελμ και Γκέοργκ φον Ράουχ.\n\n29 Μαρτίου 1972: ο Τιλ Μάγιερ τέθηκε υπό κράτηση μετά από πυροβολισμό που σημειώθηκε στο Μπίλεφελντ, κατά τον οποίο δεν τραυματίστηκε κανείς. Τον Δεκέμβριο καταδικάστηκε για απόπειρα δολοφονίας αστυνομικού και φυλακίστηκε για τρία χρόνια.\n\n19 Απριλίου 1972, τετρακόσιοι αστυνομικοί έκαναν έφοδο στο Georg von Rauch Haus. Ανακαλύφθηκαν στοιχεία σχετικά με πρόσφατες βομβιστικές επιθέσεις, αλλά κάποια από τα μέλη του Κινήματος της 2ας Ιουνίου που ζούσαν εκεί βρίσκονταν αλλού τη στιγμή της έφοδου. Είκοσι επτά άτομα συνελήφθησαν για ανάκριση.\n\n5 Μάη 1972: Ως ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της Δικαιοσύνης, το Κίνημα 2 Ιούνηπραγματοποιεί επίθεση στο τμήμα νομικής του πανεπιστημίου. Η ενέργεια αυτήσυνδεόταν κυρίως με το γεγονός της αρχειοθέτησης των δικών κατά αστυνομικών, \"των λεγόμενων ελεύθερων σκοπευτών των τρομοκρατών\".\n\n7 Μάη 1972: Η Ίνγκε Φιτ του Κινήματος 2 Ιούνη συλλαμβάνεται μαζί με τον Ούλριχ Σμίκερ στο Μπαντ Νόιεναρ.\n\n9 Ιουνίου 1972: Ο Bernhard Braun εντοπίστηκε και συνελήφθη στο Βερολίνο, για τη συμμετοχή του σε βίαιες επιθέσεις, μαζί με το μέλος της Φράξιας του Κόκκινου Στρατού Brigitte Mohnhaupt.\n\n27 Ιουλίου 1973: Η \"Κίνηση 2ας Ιουνίου\" απαλλοτρίωσε 200.000 γερμανικά μάρκα από μια τοπική τράπεζα του Δυτικού Βερολίνου.\n\n11 Νοέμβρη 1973: Ο Τιλ Μάγιερ (Κίνημα 2 Ιούνη) δραπετεύει από την ανοιχτήφυλακή στο Κάστροπ Ραουξέλ.\n\n13 Σεπτέμβρη 1974 έως 5 Φλεβάρη 1975: Κρατούμενοι της RAF, του Κινήματος 2Ιούνη και άλλοι προχωρούν σε απεργία πείνας με τα ακόλουθα αιτήματα: κανονικά κελιά, ισοτιμία όλων των κρατουμένων, ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης. Ξεκινά μία συζήτηση για τη \"Magna Charta\", η οποία θα αποτελεί το θεμέλιο για μία κοινή πλατφόρμα όλων των κρατουμένων, δηλαδή \"Για όλους τους έγκλειστους στις φυλακές, τα ψυχιατρικά ιδρύματα και τα αναμορφωτήρια\".\n\n9 Νοέμβρη 1974: Ο Χόλγκερ Μάινς πεθαίνει μετά από απεργία πείνας διάρκειαςεβδομάδων. Τις επόμενες μέρες θα εκδηλωθούν επιθέσεις με εκρηκτικούς μηχανισμούς σε διάφορες πόλεις της Δ. Γερμανίας και στο Βερολίνο και θα διοργανωθούν πάνω από 50 διαδηλώσεις, σε πολλές από τις οποίες θα σημειωθούνσυγκρούσεις με την αστυνομία.\n\n10 Νοέμβρη 1974: Ο πρόεδρος του Εφετείου του Βερολίνου, Γκύντερ φονΝτρένκμαν, πυροβολείται θανάσιμα από ένα κομάντο του Κινήματος 2 Ιούνη,ενώ επιχειρούν να τον απαγάγουν. Μία εβδομάδα αργότερα, η δυτικοβερολινέζικη κυβέρνηση διοργανώνει μία εκδήλωση πένθους και διαμαρτυρίας με αφορμή την κηδεία του Ντρένκμαν. Προκειμένου να συμμετάσχουν στην εκδήλωση αυτή, δίνεται άδεια από την εργασία σε όλους τους δημοσίους υπαλλήλους, καθώς και σε εργαζόμενους πολλών ιδιωτικών επιχειρήσεων (π.χ. της Siemens). Παρόλα αυτά, οι συμμετέχοντες δεν θα ξεπεράσουν τελικά τα 10.000 άτομα.\n\n27 Φλεβάρη-5 Μάρτη 1975: Στο μέσο της προεκλογικής εκστρατείας για την κυβέρνηση του Βερολίνου, απάγεται ο αρχηγός του CDU, Πέτερ Λόρεντς, από το Κίνημα 2 Ιούνη. Οι αρχές ενδίδουν στην ανταλλαγή που προτείνεται. Ο ιερέας Χάινριχ Άλμπερτς συνοδεύει τους κρατούμενους Βερένα Μπέκερ, Ρολφ Χάισλερ, Γκαμπριέλε Κρέχερ-Τίντεμαν, Ρολφ Πόλε και Ίνγκριντ Ζιπμαν στη Ν. Υεμένη. Ο Πέτερ Λόρεντς αφήνεται ελεύθερος στο άκουσμα του συνθήματος \"Μια μέρα τόσο όμορφη σαν τη σημερινή!\"\n\n8 Απρίλη 1975: Ο Γκέραλντ Κλέπερ και ο Ρόναλντ Φριτς του Κινήματος 2 Ιούνη συλλαμβάνονται σε ένα γκαράζ στη συνοικία Τέγκελ του Βερολίνου.\n\n9 Μάη 1975: Κατά τη διάρκεια μίας ανταλλαγής πυροβολισμών σε ένα πάρκινγκ στην Κολωνία πυροβολείται θανάσιμα ο Βέρνερ Ζάουμπερ από το Κίνημα της 2 Ιούνη, καθώς και ένας μπάτσος. Ο Καρλ Χάιντς Ροτ τραυματίζεται σοβαρά και συλλαμβάνεται μαζί με τον Ρόλαντ Ότο.\n\n6 Ιούνη 1975: Ο Τιλ Μάγιερ πυροβολείται κατά τη σύλληψή του στο σταθμό του μετρό Γιόρκστρασε στο Βερολίνο.\n\n30 και 31 Ιούλη 1975: Σε δύο επιθέσεις σε τράπεζες από το Κίνημα 2 Ιούνη αναδιανέμονται 100.000 μάρκα, ενώ πελάτες και υπάλληλοι παρηγορούνται με σοκολατάκια.\n\n9 Σεπτέμβρη 1975: Ο Ραλφ Ράιντερς, η Ίνγκε Βιτ και η Γιουλιάνε Πλάμπεκ συλλαμβάνονται σε ένα σπίτι-μαγαζί στο Στέγκλιτς του Βερολίνου, ενώ λίγες μέρες αργότερα έχουν την ίδια τύχη ο Φριτς Τόιφελ και η Γκαμπριέλε Ρόλνικ.\n\n12 Νοέμβρη 1975: Συλλαμβάνονται οι Βαλτράουντ Ζίπερτ και Κριστιάνε Ντέμελαντ.\n\n24 Δεκέμβρη 1975: Η Ίνκγε Βιτ προσπαθεί να πριονίσει τα κάγκελα της φυλακής αλλά εντοπίζεται.\n\n26 Μάρτη 1976: Στο Βερολίνο συλλαμβάνονται οι Έμπερχαρντ Ντρέερ καιΑντρέας Φόγκελ για υποστήριξη και συμμετοχή στο Κίνημα 2 Ιούνη.\n\n7 Ιούλη 1976: Τέσσερις γυναίκες (Μόνικα Μπέρμπεριχ, Ίνγκε Φιτ, Γκαμπριέλε Ρόλνικ, Γιουλιάνε Πλάμπεκ) της RAF και του Κινήματος 2 Ιούνη καταφέρνουν να αποδράσουν από τη γυναικεία φυλακή της Λέρτερ Στράσε του Βερολίνου.\n\n4 Απρίλη 1977: Ο Νόρμπερτ Κρέχερ και ο Μάνφρεντ Άντομαϊτ εκδίδονται στη Δ. Γερμανία. Στις 31 Μάρτη/1 Απρίλη 1977 είχαν συλληφθεί μαζί με άλλους στη Στοκχόλμη.\n\n3 Μάη 1977: Κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυροβολισμών με την αστυνομία τραυματίζεται ο Γκίντερ Ζόνενμπεργκ, διατρέχει κίνδυνο ζωής και φυλακίζεται μαζί με τη Βερένα Μπέκερ.\n\n10 Απρίλη 1978: Στο Βερολίνο αρχίζει ενώπιον του Εφετείου η \"δίκη των Λόρεντςκαι Ντρένκμαν\" με κατηγορούμενους τους Ρόναλντ Φριτς, Γκέραλντ Κλέπερ, Τιλ Μάγιερ, Ραλφ Ράιντερς, Φριτς Τόιφελ και Αντρέας Φόγκελ. Η έναρξη της δίκης στιγματίζεται από τους διαπληκτισμούς σχετικά με το διορισμό συνηγόρων υπεράσπισης και τις επόμενες μέρες οι Επαναστατικοί Πυρήνες αναλαμβάνουν την ευθύνη για δύο ενέργειες ενάντια στους διορισμένους συνηγόρους υπεράσπισης: έναν από αυτούς πυροβολούν στο πόδι και ένας δεύτερος βρίσκει κάτω από το αυτοκίνητό του μία βόμβα.\n\n27 Μάη 1978: Ο Τιλ Μάγιερ απελευθερώνεται από τη φυλακή του Μόαμπιτ από το κομάντο Ναμπίλ Χαρμπ, ενώ αποτυγχάνει η απόπειρα απελευθέρωσης του Αντρέας Φόγκελ.\n\n5 Ιούνη 1978: Ο Κλάους Φίμαν συλλαμβάνεται στο Βερολίνο.\n\n21 Ιούνη 1978: Ο Τιλ Μάγιερ συλλαμβάνεται μαζί με την Γκαμπριέλε Ρόλνικ, την Γκούντρουν Στίρμερ και την Ανγκέλικα Γκόντερ στη Βουλγαρία και εκδίδονται στη Δ. Γερμανία.\n\n2 Ιούνη 1980: Ένα κομμάτι του Κινήματος 2 Ιούνη αναγγέλλει τη διάλυσή του και το πέρασμά του στη RAF. Ουσιαστικά το Κίνημα της 2ας Ιουνίου ανακοίνωσε, μέσω επιστολής προς τη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Rundschau, ότι διαλύθηκε.\n\n13 Οκτώβρη 1980: Εκδίδεται η απόφαση στη δίκη Λόρεντς και Ντρένκμαν: από15 χρόνια για το Ραλφ Ράιντερς και τον Τιλ Μάγιερ, 13 χρόνια για το ΡόναλντΦριτς, 11 χρόνια για τον Γκέραλντ Κλέπερ, 10 χρόνια για τον Αντρέας Φόγκελ και 5 χρόνια για τον Φριτς Τόιφελ.- Ο Φριτς Τόιφελ θα αποφυλακιστεί από τη φυλακή μετά την έκδοση της απόφασης. Πριν κάποια χρόνια εργάζονταν ως κούριερ με ποδήλατο και πηδαλιολόγος.- Ο Γκέραλντ Κλέπερ θα αποφυλακιστεί πρόωρα το 1982. Μετά από ένα σύντομο ιντερμέτσο στην Εναλλακτική Λίστα θα πιάσει την καλή ως επιχειρηματίας.- Ο Αντρέας Φόγκελ θα εκτίσει μετά το πέρασμά του στη RAF το υπόλοιποτης ποινής του μέχρι το 1986 στη φυλακή του Σέλε.- Ο Τιλ Μάγιερ έγινε \"καλό παιδί\" και απομακρύνθηκε από τους πάντες και τα πάντα. Αποφυλακίστηκε κι αυτός το 1986. Μέχρι τη διάλυση της Αν. Γερμανίας, θα βρει στη Στάζι μία καινούρια πατρίδα.- Ο Ρόναλντ Φριτς απολύεται από τη φυλακή στις 20 Σεπτέμβρη 1989 και ο Ραλφ Ράιντερς στις 14 Σεπτέμβρη 1990.\n\nΉδη από το Γερμανικό Φθινόπωρο του 1977 υπήρχαν εντάσεις εντός του Κινήματος της 2ας Ιουνίου σχετικά με τη στρατηγική και πολιτική κατεύθυνση. Ενώ ένα μέρος των μελών προωθούσε μια αλλαγή στρατηγικής προς τον αντιιμπεριαλισμό και προσανατολιζόταν όλο και περισσότερο προς τη RAF, το άλλο μέρος ακολουθούσε μια περισσότερο κοινωνική κατεύθυνση και αποστασιοποιούνταν σθεναρά από τις ενέργειες της RAF, ιδίως από την αεροπειρατεία του Λάντσχουτ. Οι υποστηρικτές αυτής της κοινωνικής κατεύθυνσης αντέδρασαν με αδιαφορία στο έγγραφο διάλυσης και δήλωσαν ότι το Κίνημα της 2ας Ιουνίου δεν μπορούσε να διαλυθεί σαν μια \"μικροαστική ένωση κηπουρών\".\n\n_μεταφράσεις: Τροχιά στο Άπειρο_\n\n_Οι πηγές και τα αποσπάσματα που μεταφράστηκαν ή δημοσιεύσαμε σ' αυτό το άρθρο προέρχονται από:_\n\n  1. _\"From Hash Rebels to Urban Guerillas: A Documentary History of the 2nd of June Movement\" Roman Danyluk and Gabriel Kuhn, November 2024_\n  2.  _το βιβλίο \"Die Bewegung 2.Juni Gesprache uber Haschrebellen, Lorenz-Entfuhrung, Knast Ralf Reinders / Ronald Fritzsch, Edition ID ARCHIV, Βερολίνο, 1995\". Στα ελληνικά μεταφράστηκε από τις εκδόσεις \"ΔΙΑΔΟΣΗ\" το 2009, από όπου και αναδημοσιεύσαμε κάποια αποσπάσματα (http://www.diadosibooks.gr/)._\n  3. _Geerk Mak, Στην Ευρώπη: Ταξίδια στον 20ό αιώνα, Εκδόσεις Μεταίχμιο (2007)_\n  4. Keine Angst vor Niemand: über die Siebziger, die Bewegung 2. Juni und die RAF Gabriele Rollnik, Daniel Dubbe, Edition Nautilus, 2004. Original von University of Michigan Juli 2009\n  5.  _Το κίνημα και οι ιδέες του Μαρκούζε, 2015 ψηφιακό αρχείο Wayback Machine._\n  6. _Zeitclicks.de Die Bewegung 2 Juni_\n  7.  _Roman Danyluk \"Blues der Städte. Die Bewegung 2. Juni – eine sozialrevolutionäre Geschichte\", Bodenburg 2019_\n  8.  _fahrradhelmeked, bewegung-zweiter-juni._\n  9. _de.wikipedia.org/wiki/Bewegung_2._Juni_\n  10.  _de-academic.com. Bewegung 2 Juni_\n  11.  _rafinfo.de. begriffe/june2_\n  12.  _https://haschrebellen.de/2juni-2_\n\n\n\nΠηγή:Τροχιά στο Άπειρο",
  "title": "Το Κίνημα 2 Ιούνη",
  "updatedAt": "2026-06-08T16:34:00.112Z"
}