Σπύρος Γεωργάτος / Πρωτομαγιά, βαθιά, στο Λαύριο

Ρώτα, μου είπανε τα τσιγγάνικα μάτια της. Ρώτα, εκεί στους σγουρούς ασπαλάθους. Μάθε πoυ βρήκαν το θάρρος κι ανθίζουνε. Πιάσε τ’ αγκάθι να βγει λίγο αίμα. Ήταν το σπίτι της στην κορφή και ψιλόβρεχε. Μόνο του έστεκε και τ’ άλλα από κάτω. Φύγαν’ αυτοί που μιλούσαν τη γλώσσα του. Έμειν’ ο αχός και η ώχρα