{
  "$type": "site.standard.document",
  "bskyPostRef": {
    "cid": "bafyreiez5jnecljpyw772e3h2jwzamfgws5ih3ggzy6wlanvl7hqdtqdai",
    "uri": "at://did:plc:lkztpbt6yx2u66p6nan5sjyn/app.bsky.feed.post/3mm6uycb7hag2"
  },
  "path": "/index.php/pagkosmia-anarxiki-istoria/oi-anarchikes-omades-proletariakes-drases",
  "publishedAt": "2026-05-18T09:51:55.000Z",
  "site": "https://ngnm.vrahokipos.net",
  "tags": [
    "Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος"
  ],
  "textContent": "\n\n\nΟι Αναρχικές Ομάδες Προλεταριακής Δράσης (Gruppi Anarchici di Azione Proletaria) - GAAP) υπήρξαν μια οργάνωση κομμουνιστικής αναρχικής τάσης που δραστηριοποιήθηκε από το 1951 —αν και στην πράξη ορισμένοι πυρήνες δρούσαν ήδη από το 1949— έως το 1956, χρονιά διάλυσης της οργάνωσης.\n\nΜετά την πτώση του φασισμού και το τέλος του πολέμου, το ιταλικό αναρχικό κίνημα αναγεννιέται από τις στάχτες του με πολλές νέες δυνάμεις και την εκ νέου στράτευση πολλών νέων και παλιών αγωνιστών που επέστρεψαν στην πολιτική και συνδικαλιστική δράση μετά την εξορία ή τον εκτοπισμό και τη συμμετοχή στον παρτιζάνικο αγώνα.\n\nΠαρά τις δυσκολίες, ο ενθουσιασμός μέσα στο ιταλικό αναρχικό κίνημα είναι αξιοσημείωτος. Δημιουργούνται ελευθεριακές εφημερίδες, «αναρχικές επιτροπές», ενώ οργανωτικά ζητήματα συζητούνται σε διάφορες τοπικές και εθνικές συναντήσεις.\n\nΟι κυρίαρχες θέσεις των αναρχικών, όπως αναδείχθηκαν από τα συνέδρια που ακολούθησαν τόσο πριν όσο και μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ουσιαστικά δύο: από τη μία πλευρά, οι ομάδες του νότου, προσανατολισμένες κυρίως σε προπαγανδιστική δράση και υπέρ μιας σαφούς διαχωριστικής γραμμής από τις πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις του εργατικού κινήματος· από την άλλη, οι ομάδες του κέντρου-βορρά, που, ενισχυμένες από τον ενεργό τους ρόλο στον παρτιζάνικο αγώνα, επιθυμούσαν μια μαζική δράση σε άμεση επαφή με τις υπάρχουσες προλεταριακές δομές (συνδικάτα, λαϊκά σπίτια, συνεταιρισμοί κ.λπ.).\n\nΜετά την ίδρυση της FAI (οργάνωση που περιλάμβανε στο εσωτερικό της τόσο μια κομμουνιστική όσο και μια ατομικιστική τάση) και απέναντι σε ένα PCI (Κομμουνιστικό Κόμμα) σταλινικού τύπου, πολλοί αναρχικοί που ανήκαν σε ομάδες της κομμουνιστικής τάσης προσπάθησαν να οργανωθούν αυτόνομα ώστε να αποτρέψουν εκείνη την «μηδενιστική πολιτική» που, κατά τη γνώμη τους, μόλυνε τον ιταλικό αναρχισμό.\n\nΆρχισαν να κυκλοφορούν κείμενα όπως η Πλατφόρμα των Μαχνό–Αρσίνοφ και ξεκίνησε η συζήτηση για την ανάγκη μιας αναρχικής οργάνωσης που να ξεπερνά τις υπάρχουσες μορφές συντονισμού, οι οποίες θεωρούνταν ανεπαρκείς για μια βαθιά δουλειά μέσα στην εργατική τάξη. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεννήθηκαν οι Αναρχικές Ομάδες Προλεταριακής Δράσης (GAAP).\n\nΣτις αρχές του 1949 οι ελευθεριακοί της κομμουνιστικής τάσης, στην πλειονότητά τους πολύ νέοι, συγκροτούν μια «Επιτροπή Συντονισμού», ανάμεσα στους πρωτεργάτες της οποίας ήταν ο Arrigo Cervetto και Pier Carlo Masini, δύο νεαροί μαρξιστές από τη Λιγουρία, διαμορφωμένοι μέσα στον παρτιζάνικο αγώνα αλλά αηδιασμένοι από την αυταρχική πολιτική του PCI του Τολιάτι.\n\nΣημαντικές προσωπικότητες της Επιτροπής ήταν επίσης οι Ugo Scattoni, Lorenzo Parodi και Renzo Sbriccoli.\n\nΑντιπαρατιθέμενοι σε όσους ήθελαν να περιορίσουν τον αναρχισμό σε ένα απλό κίνημα ιδεών και ατομικής διαμαρτυρίας, οι νέοι διεκδικούσαν έναν αγώνα πιο ενεργά εμπλεκόμενο στην πάλη των τάξεων (η πολεμική στρεφόταν κυρίως ενάντια στις θέσεις του περιοδικού «Volontà» του Pio Turroni και της εφημερίδας «L'Adunata dei Refrattari»). Τον Σεπτέμβριο του 1949 η Επιτροπή ξεκίνησε την έκδοση του περιοδικού «L'Impulso» (αρχικά κυκλοφορούσε μόνο στο Λάτσιο και την Τοσκάνη). Ο Cervetto, μία από τις σημαντικότερες φωνές του «L'Impulso», θεωρούσε ότι ένα από τα μειονεκτήματα των αναρχικών ήταν το «χαμηλό ιδεολογικό επίπεδο», γι’ αυτό θεωρούσε αναγκαίο «να αναπτυχθεί μια συντονισμένη και υπεύθυνη δουλειά προς το προλεταριάτο [...] και από εκεί η ανάγκη να ξεκινήσει από τη βάση μια υπομονετική εργασία θεωρητικής αποκατάστασης, με σκοπό να αναζωογονηθούν οι αποπροσανατολισμένοι ή ιδεολογικά αδύναμοι σύντροφοι».\n\nΑπό το πρώτο κιόλας τεύχος (συνολικά κυκλοφόρησαν 79 τεύχη από το 1949 έως το 1957) δινόταν μεγάλη σημασία στην οργάνωση, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από το πιο παραδοσιακό τμήμα της FAI, το οποίο κατηγορούσε τους νέους για επικίνδυνες υποχωρήσεις προς τον μαρξισμό. Οι επικρίσεις της FAI, που εκφράζονταν μέσω της εφημερίδας «Umanità Nova», δεν ήταν εντελώς αβάσιμες, αφού η ομάδα που περιστρεφόταν γύρω από το «L'Impulso» επανέφερε προοδευτικά μαρξιστικές θεματικές.\n\nΤον Μάρτιο του 1950, στη Γένοβα, μια συνάντηση νεολαιίστικων ομάδων τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ της δημιουργίας ενός νέου αναρχικού κινήματος «προσανατολισμένου και ομοσπονδιακού», αλλά οργανωμένου σύμφωνα με αρχές που θα δέσμευαν όλα τα μέλη (οργάνωση τάσης). Το βασικό σημείο αναφοράς ήταν κυρίως η γαλλική οργάνωση Organisation Pensée Bataille (OPB), μαζί με την οποία θα δημιουργούσαν τη Libertarian Communist International, που όμως είχε σύντομη ζωή.\n\nΤο Συνέδριο της FAI στην Ανκόνα (Δεκέμβριος 1950) αποφάσισε την αποβολή των διαφωνούντων ομάδων και επαναβεβαίωσε «την παραδοσιακή αντίληψη του ανοικτού αναρχικού κινήματος: όχι αποκλειστικά πολιτικού, με πολλαπλή ιδεολογία μέσα στην ενότητα του αντιεξουσιαστικού του προσανατολισμού, χωρίς οργανωτική δομή».\n\nΑμέσως μετά το Συνέδριο της Ανκόνα, το «προσανατολισμένο και ομοσπονδιακό κίνημα» συγκροτήθηκε σε αυτόνομη πολιτική οργάνωση με το όνομα Gruppi Anarchici di Azione Proletaria (G.A.A.P.). Στην Εθνική Συνάντηση της Γένοβας-Ποντεντετσίμο (24-25 Φεβρουαρίου 1951 - ιστότοποι μαρξιστικής τάσης (Biblioteca marxista, Autoprol) αναφέρουν ως ημερομηνία διεξαγωγής του Συνεδρίου την 28-29 Φεβρουαρίου, ενώ αναρχικοί ιστότοποι (A Rivista, Biblioteca Franco Serantini) αναφέρουν την 24-25 Φεβρουαρίου).\n\nΟι GAAP ενέκριναν το σχέδιο των προγραμματικών θέσεων «Για την εκκαθάριση του κράτους ως ταξικού μηχανισμού», που είχε συντάξει ο Arrigo Cervetto.\n\nΣτο κείμενο αυτό ο αγώνας για τον κομμουνισμό αντιμετωπίζεται μέσα από μια προσεκτική μελέτη της καπιταλιστικής κοινωνίας, από την οποία ο Cervetto συμπεραίνει ότι είναι «αναγκαίο να αντιταχθούμε σε κάθε αυθορμητιστική και βουλησιαρχική αυταπάτη, ενώ αντίθετα απαιτείται μια σταθερή οργανωτική αντίληψη και ο μέγιστος βαθμός θεωρητικής σαφήνειας και ομοιογένειας».\n\nΤο «L'Impulso» γίνεται όργανο των GAAP: το περιοδικό αφιερώνεται κυρίως σε ένα έργο θεωρητικής αποσαφήνισης με ιδιαίτερη προσοχή στα οργανωτικά ζητήματα, τη συνδικαλιστική δράση και την ανάλυση της διεθνούς πολιτικής.\n\nΗ εμπειρία τελικά απέτυχε: μετά την αλλαγή ονομασίας σε Federazione Comunista Libertaria (FCL, Οκτώβριος 1956), η σημαντικότερη ομάδα δημιούργησε στενή συμμαχία με ορισμένες ομάδες της Κομμουνιστικής Αριστεράς, συγκροτώντας αρχικά την Azione Comunista (Απρίλιος 1957), προϊόν συγχώνευσης με τους Gruppi d'Azione Comunista, και αργότερα τη Lotta Comunista (1961). Άλλοι επέστρεψαν στη FAI, ενώ άλλοι ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης.\n\nΒιβλιογραφία\n-Guido Barroero, I figli dell'officina. I Gruppi Anarchici d'Azione Proletaria (1949-1957), Centro Documentazione Franco Salomone, Fano (PU), Οκτώβριος 2013\n-Tesi di Pontedecimo. G.A.A.P. - Gruppi Anarchici di Azione Proletaria, I Quaderni di Alternativa Libertaria\n\nΣτις φωτογραφίες, πάνω, συμμετέχοντες στην Τρίτη Εθνική Συνδιάσκεψη των GAAP, που πραγματοποιήθηκε στο Λιβόρνο τον Σεπτέμβριο του 1953 και κάτω ο Pier Carlo Masini σε μεγάλη ηλικία",
  "title": "Οι Αναρχικές Ομάδες Προλεταριακής Δράσης"
}