{
  "$type": "site.standard.document",
  "bskyPostRef": {
    "cid": "bafyreie7lmbp6tfwzgqv7xmtl5ypx22p2jpu2nokzso4kzppzbbo5bjqmy",
    "uri": "at://did:plc:lkztpbt6yx2u66p6nan5sjyn/app.bsky.feed.post/3mlacndusvbn2"
  },
  "path": "/index.php/anarxiki-paremvasi/o-imperialismos-den-einai-istoria",
  "publishedAt": "2026-05-06T23:31:14.000Z",
  "site": "https://ngnm.vrahokipos.net",
  "tags": [
    "Αναρχική Παρέμβαση",
    "https://ancomfed.org/2026/04/imperialism-is-not-history/"
  ],
  "textContent": "\n\n\nΟ πιο απλός τρόπος να κατανοήσουμε τον ιμπεριαλισμό είναι ο εξής: Ο καπιταλισμός καθοδηγείται από το κέρδος. Οι επιχειρήσεις επενδύουν χρήματα για να κερδίσουν περισσότερα χρήματα. Τα χρήματά τους λειτουργούν ως κεφάλαιο. Καθώς η παραγωγή επεκτείνεται, ο πλούτος συγκεντρώνεται σε λιγότερα χέρια: σε εκείνα της άρχουσας τάξης. Αυτό το συγκεντρωμένο κεφάλαιο πρέπει συνεχώς να βρίσκει νέες διόδους επένδυσης, αλλιώς το σύστημα βαλτώνει.\n\nΌμως οι κερδοφόρες ευκαιρίες μέσα σε ένα μόνο κράτος δεν είναι απεριόριστες· ο κορεσμός στις αγορές σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός εντείνεται και οι αποδόσεις μειώνονται. Όταν συμβαίνει αυτό, το κεφάλαιο στρέφεται προς τα έξω. Αναζητά νέες αγορές, φθηνότερη εργασία, πρόσβαση σε πρώτες ύλες και έλεγχο μεταφορικών διαδρομών, ενεργειακών συστημάτων και στρατηγικών υποδομών.\n\nΑυτή η αρπακτική επέκταση προς τα έξω είναι ο ιμπεριαλισμός.\n\n**Η παγκόσμια οργάνωση του ίδιου του καπιταλισμού**\n\nΟ ιμπεριαλισμός δεν ασκείται από μεμονωμένες εταιρείες που δρουν μόνες τους, αλλά οργανώνεται και διαχειρίζεται μέσω των κυβερνήσεων, δηλαδή των κρατών. Το κράτος δεν είναι ένα ουδέτερο σώμα που στέκεται πάνω από την κοινωνία. Συντονίζει και προστατεύει τα συμφέροντα εκείνων που κατέχουν και ελέγχουν το κεφάλαιο. Διαπραγματεύεται εμπορικές συμφωνίες, επιβάλλει αποπληρωμές χρέους, εξασφαλίζει αλυσίδες εφοδιασμού, σταθεροποιεί νομίσματα, πειθαρχεί την εργασία και, όταν χρειάζεται, χρησιμοποιεί στρατιωτική ισχύ για να προστατεύσει ή να επεκτείνει τη θέση του «δικού του» κεφαλαίου στην παγκόσμια αγορά. Αυτό δεν είναι μια πολιτική επιλογή που μπορεί απλώς να καταργηθεί με εκλογές ή μεταρρυθμίσεις. Ο ιμπεριαλισμός είναι δομικός και αναπόφευκτος — φυλακές, αστυνομία ή στρατοί, έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός.\n\nΟ ιμπεριαλισμός δεν παίρνει καν τη μορφή ανοιχτού πολέμου. Λειτουργεί μέσω χρηματοπιστωτικών μηχανισμών, εμπορικών κανόνων, ροών επενδύσεων και πολιτικών πιέσεων. Η εθνικιστική προπαγάνδα χρησιμοποιείται επίσης, συχνά ριζωμένη στον ρατσισμό και με στόχο να διχάσει τους εργαζόμενους «εδώ» από τους εργαζόμενους «εκεί». Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αναδιαρθρώνει οικονομίες με τρόπους που τις ανοίγουν στο ξένο κεφάλαιο και τις εγκλωβίζουν στο χρέος, όπως φαίνεται με την ασφυκτική επιρροή των ΗΠΑ στη Νότια Αμερική. Μεγάλα έργα υποδομής, όπως η Πρωτοβουλία «Ζώνη και Δρόμος» της Κίνας (China’s Belt and Road Initiative), εντάσσουν χώρες σε αλυσίδες εφοδιασμού και στρατηγικές ευθυγραμμίσεις που διαμορφώνονται από μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις. Αυτές είναι μορφές ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.\n\nΟ πόλεμος γίνεται πιο πιθανός όταν ο ανταγωνισμός μεταξύ καπιταλιστών οξύνεται — ίσως η κερδοφορία μειώνεται, οι αγορές συρρικνώνονται ή η πρόσβαση σε στρατηγικούς πόρους απειλείται. Η στρατιωτική σύγκρουση μπορεί να καταστρέψει πλεονάζον κεφάλαιο, να αναδιαμορφώσει εμπορικές διαδρομές και να δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για επενδύσεις και ανοικοδόμηση. Ο πόλεμος παρουσιάζεται στους εργαζόμενους ως αγώνας για ελευθερία, ασφάλεια ή εθνική επιβίωση. Μέσω της ρητορικής του πατριωτισμού η άρχουσα τάξη αποκτά υλικά συμφέροντα: έλεγχος εμπορικών διαδρομών, ενεργειακών πόρων, δικτύων logistics, αγορών και στρατηγικών εδαφών — πάντα με τεράστιο ανθρώπινο κόστος, είτε στο Σουδάν είτε στην Ουκρανία.\n\nΑυτό δεν σημαίνει ότι η ιδεολογία είναι άνευ σημασίας. Ο εθνικισμός, η δημοκρατία, η θρησκεία και τα αφηγήματα περί ασφάλειας είναι απαραίτητα για τη δημιουργία της συναίνεσης, από τη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ έως τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και το Ιράν. Τμήματα της εργατικής τάξης δεν διαμορφώνονται μόνο από τον ρατσισμό ώστε να βλέπουν άλλα τμήματα απανθρωποποιημένα, αλλά συνδέονται υλικά με τις ιμπεριαλιστικές δομές μέσω της αμυντικής βιομηχανίας, της εξόρυξης πόρων και επιφανειακών πλεονεκτημάτων που επιτρέπονται από την παγκόσμια ανισότητα.\n\nΟ ιμπεριαλισμός, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια εξωτερική πολιτική ή εδαφική κατάκτηση. Είναι η ίδια η παγκόσμια οργάνωση του καπιταλισμού: ένα σύστημα άνισης ανάπτυξης, επιβαλλόμενης εξάρτησης και ανταγωνισμού που διαχειρίζεται η κρατική εξουσία. Η ιμπεριαλιστική βία περιλαμβάνει βόμβες και εισβολές, αλλά και δημιουργία χρέους, απαλλοτρίωση, οικολογική καταστροφή, ρατσισμό και συνοριακή ασφάλεια που διαιρούν τους εργαζόμενους του Παγκόσμιου Νότου από εκείνους του Παγκόσμιου Βορρά. Στο τέλος, ο καπιταλισμός εκμεταλλεύεται και τους δύο.\n\n**Έξω και ενάντια στο κράτος**\n\nΜερικοί υποστηρίζουν ότι, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η κυρίαρχη ιμπεριαλιστική δύναμη, θα πρέπει να στηρίξουμε τους αντιπάλους της. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ορισμένα αυταρχικά κράτη, όπως η Ρωσία ή η Κίνα, αποτελούν τόσο μεγάλο κίνδυνο ώστε οι εργαζόμενοι πρέπει να στηρίξουν τις δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες.\nΌμως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα, η Ρωσία, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι πολιτισμικά στρατόπεδα παγιδευμένα σε μια αιώνια μάχη μεταξύ ελευθερίας και τυραννίας. Διαχειρίζονται τη συσσώρευση κεφαλαίου υπό διαφορετικές ιστορικές συνθήκες, ανταγωνιζόμενες για απόκτηση πλεονεκτημάτων μέσα στο ίδιο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.\n\nΝαι, τα κράτη καταλαμβάνουν διαφορετικές θέσεις μέσα στην παγκόσμια ιεραρχία. Ορισμένα ασκούν χρηματοπιστωτική κυριαρχία· άλλα βασίζονται στην εξόρυξη πόρων ή στην περιφερειακή στρατιωτική ισχύ. Αυτές οι διαφορές διαμορφώνουν τις συγκρούσεις. Αλλά κανένα από αυτά τα κράτη δεν βρίσκεται έξω από τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις και κανένα δεν προσφέρει διέξοδο από την εκμετάλλευση, ανεξάρτητα από το ποια σημαία υψώνει ή ποιο σύνθημα προβάλει.\n\nΟ ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να τερματιστεί με την ήττα μιας «κακής» αυτοκρατορίας από ένα «καλύτερο» κράτος ή με την εκλογή μιας διαφορετικής κυβέρνησης. Το κράτος υπάρχει για να επιβάλλει την ταξική κυριαρχία και να διαχειρίζεται τη συσσώρευση του κεφαλαίου. Ακόμη και κράτη που προκύπτουν από αποαποικιακούς ή επαναστατικούς αγώνες αντιμετωπίζουν τις πιέσεις της παγκόσμιας αγοράς: πρέπει να εξασφαλίσουν ξένο συνάλλαγμα, να διατηρήσουν την ανταγωνιστικότητα, να προσελκύσουν επενδύσεις, να αστυνομεύσουν τα σύνορα και να διαχειριστούν την εργασία. Πρέπει να διατηρήσουν τον καπιταλισμό.\n\nΔεν λέμε ότι αυτό είναι επιχείρημα ενάντια στην αποαποικιοποίηση. Η εθνική απελευθέρωση είναι αναγκαία, αλλά η αντικατάσταση ενός κράτους με ένα άλλο δεν αποδομεί τον καπιταλισμό στο εσωτερικό, και επομένως δεν θα αποδομήσει το παγκόσμιο σύστημα που καθοδηγεί την ιμπεριαλιστική πολιτική. Τα κέρδη για τους εργαζόμενους δεν επιτυγχάνονται μέσω μετατοπίσεων στη γεωπολιτική ισορροπία ή μέσω πίστης στη «δική μας» άρχουσα τάξη. Ένας κόσμος οργανωμένος γύρω από ανταγωνιστικά κράτη που διαχειρίζονται κεφάλαιο μπορεί μόνο να εγγυηθεί τη συνέχιση των συγκρούσεων. Η ρήξη με τον ιμπεριαλισμό απαιτεί ρήξη με τον εθνικισμό, κάτι που με τη σειρά του απαιτεί διεθνιστική οργάνωση, συλλογική δύναμη και αλληλεγγύη των εργαζομένων μέσα από κοινό αγώνα πέρα από σύνορα και ενάντια σε όλες τις άρχουσες τάξεις.\n\n**Η λόγχη είναι ένα όπλο με έναν εργάτη σε κάθε άκρο**\n\nΟ ιμπεριαλισμός είναι δομικός. Για να αντιταχθούμε σε αυτόν, πρέπει να αντιταχθούμε στο σύστημα που τον παράγει: τον καπιταλισμό.\n\nΤο οικονομικό χάσμα μεταξύ Παγκόσμιου Βορρά και Παγκόσμιου Νότου δεν είναι προκαθορισμένο. Ο πόλεμος δεν πέφτει από τον ουρανό. Όλα εξαρτώνται από αλυσίδες εφοδιασμού, λιμάνια, εργοστάσια όπλων, χρηματοπιστωτικά συστήματα, δίκτυα logistics, ενεργειακά δίκτυα και αφηγήματα που αναπαράγονται από το κράτος. Οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε κομβικά σημεία μέσα σε αυτά τα συστήματα. Εκεί βρίσκεται η δύναμή μας. Ο ιμπεριαλισμός αναπαράγεται καθημερινά μέσω της εργασίας, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί επίσης να διακοπεί.\n\nΞανά και ξανά, η ιστορία έχει δείξει ότι η εργατική τάξη μπορεί να παρεμποδίσει τον ιμπεριαλισμό: διαταράσσοντας στρατιωτικές εφοδιαστικές αλυσίδες, αρνούμενη να φορτώσει όπλα, σταματώντας την παραγωγή. Αυτές οι ενέργειες δεν προέκυψαν από το πουθενά· αναπτύχθηκαν μέσα από οργανωμένα κινήματα με πολιτική σαφήνεια και συλλογική αυτοπεποίθηση.\n\nΗ ανασυγκρότηση αυτής της δυνατότητας δεν θα είναι εύκολη. Η επανάσταση δεν είναι προ των πυλών και ο ιμπεριαλισμός δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί ως τέτοιος. Η τάξη μας είναι βαθιά διαιρεμένη από αφηγήματα περί φυλής και εθνικότητας και άνιση ανάπτυξη. Ο εθνικισμός είναι βαθιά ριζωμένος, όπως και ο φόβος — όλα σχεδιασμένα από τον καπιταλισμό. Η αγανάκτηση από μόνη της δεν είναι αρκετή για να ωθήσει τα κινήματα σε πραγματική αλλαγή.\n\nΑν θέλουμε μια πραγματική ευκαιρία να σταματήσουμε την παραγωγή όπλων ή να αμφισβητήσουμε την ενσωμάτωση των χώρων εργασίας μας στην πολεμική μηχανή, χρειαζόμαστε ανθεκτικές οργανώσεις ριζωμένες στους χώρους εργασίας και στις κοινότητες. Χρειαζόμαστε συνδικάτα που μπορούν να δρουν, όχι να περιορίζονται σε διαπραγματεύσεις και ανακοινώσεις Τύπου. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συνδέσουμε άμεσα την αντιπολεμική πολιτική με τους αγώνες για μισθούς, συνθήκες, ασφάλεια εργασίας και ταξική εξουσία. Σημαίνει να διαλύσουμε τα εθνικιστικά και ρατσιστικά αφηγήματα που κατακερματίζουν τους εργαζόμενους. Και δεν μπορεί να σταματήσει στα εθνικά σύνορα. Οι εργαζόμενοι που βρίσκονται στις ίδιες αλυσίδες εφοδιασμού πρέπει να συντονίζονται και πέρα από αυτά.\n\nΗ διεθνής αλληλεγγύη δεν είναι ένα ηθικό σύνθημα· πρέπει να γίνει μια πρακτική δέσμευση που επεκτείνεται σε εργαζόμενους παντού, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ζουν υπό κυβερνήσεις που παρουσιάζονται ως εχθροί μας: Κίνα, Ιράν, Κονγκό, Παπούα Νέα Γουινέα. Ο αγώνας τους, όπως και ο δικός μας, είναι ενάντια στην άρχουσα τάξη. Το καθήκον μας είναι να οργανωθούμε ενάντια στον ιμπεριαλισμό εκεί όπου βρισκόμαστε, να αποκαλύψουμε τα υλικά συμφέροντα που τον κινούν και να διαταράξουμε τις υποδομές που τον καθιστούν δυνατό σε όλο τον κόσμο.\n\nΟ ιμπεριαλισμός είναι παγκόσμιος, και έτσι πρέπει να είναι και η επανάσταση.\n\n_*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο “Picket Line” εκφραστικό όργανο της Anarchist Communist Federation (ACF) στην Αυστραλία. Σχετικός σύνδεσμος: https://ancomfed.org/2026/04/imperialism-is-not-history/ Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης._",
  "title": "Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ιστορία"
}