Sophia Tomaso, Άνοιξη και οδύνη…

Άνοιξη και όμωςη πιο σκληρή εποχή.Νόμιζα ο κόσμος όμορφος, η σάρκα αγία, οι Πασχαλιές αμαρτία.Άνθιση και οδύνη.Ένας ίσκιος που στάζει μια κόκκινη ανάσα.Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε σπασμένη κορνίζα.Άνθη σε μια χούφτα σκόνη,σμίγει η θύμηση και η επιθυμία.Ποιήματα στοίβες, χρώματα μωβκρύβω στο στήθος.Σιωπηλή φιλώ το σταυρουδάκι στο λαιμό.Φοβάμαι να δείξω τον φόβο μου,δεν έχει δικό του … … Continue reading →